Dołącz do nas na
ZAPISZ SIĘ DO NEWSLETTERA


Słowniczek

szukaj definicji słowa:
 
  • Sahasarara-czakra
    Sahasrara-czakra – „koło o tysiącu szprych” (Sahara - tysiąc, ara – szprycha, czakra – koło).
    Najwyższy ośrodek psychiczno – duchowej energii w ciele. Znajduje się na czubku głowy i nazywany jest też „tysiącpłatkowym lotosem”, „wielkim tronem”, „kołem eterycznym”
    Siwasanhita podaje trzy równe miejsca tej czakry:
    1. podstawa podniebienia
    2. otwór Brahmy
    3. nad głową
    Wyznawcy siwaizmu wyobrażają sobie sahasrarę jako górę Kailasa, siedzibę Śiwy i jego małżonki Parwati.
    Dla wisznuitów jest to miejsce „najwyższej osoby”, Wisznu.
    Tysiąc szprych, czyli płatków tego duchowego ośrodka w kształcie dzwonu, ułożonych jest w dwudziestu warstwach, po pięćdziesiąt płatków w każdej. Na każdym płatku jest litera z alfabetu sanskryckiego, a wszystkie tworzą pierścień zwany „girlandą o pięciu sznurach”
    W owocni znajduje się „rejon księżycowy”, który emituje nektarynkowe światło. Zawiera świecący trójkąt, wewnątrz którego jest pustka, zwana również najwyższym punktem nasienia, siedziba transcendentnej Świadomości- błogości.
     
  • Sahasra-Nama
    Sahasra-Nama  - Tysiąc imion Boga, (Sahara – tysiąc, nama - imię) – gatunek literacki, wyspecjalizowany w nazywaniu Nienazywalnego.
    W hinduizmie, podobnie jak w wielu innych tradycjach duchowych, Bóstwo transcenduje imię (nama) i kształt (rupa). Wszelako hinduscy teologowie i mistycy, uznając ludzką potrzebę czczenia bardziej namacalnej rzeczywistości nadawali Bóstwu rozmaite nazwy i kształty.
    Na tej zasadzie istnieją więc dzieła poświęcone bóstwu występującemu pod postacią Sziwy, Wisznu i Gana-pati (Ganesza) o głowie słonia, jak również pod postacią Bogini Lality, itp. Owe teksty sakralne to zazwyczaj kompilacje tysięcy imion uświęcających poszczególne cechy danego bóstwa, spośród których wiele z powodzeniem da się odnieść do innych bóstw. Niemniej, niektóre imiona wywodzą się z mitów, które tworzyły się wokół takich postaci jak Sziwa, Wisznu, Ganesza czy Lalita.
    Każde imię uważa się za mantrę, czyli święty dźwięk. Należy je wymawiać z wielkim szacunkiem, a mogą to robić tylko ci, których przepełnia cześć (bhakti) dla danego bóstwa. Na przykład według tekstu Lalita-Sahasra-Nama, który czci Boską Matkę, bogini ma milion imion, ale za najdoskonalsze uznaje się wybranych 1000. Należy je wypowiadać codziennie, zarówno na głos jak i po cichu. Raduje to serce bogini i skłania ją do obsypywania błogosławieństwami swych wyznawców, którzy dzięki temu kwitną duchowo.
    Według niektórych szkół, 1000 imion wiąże się z tysiącem płatków kwiatu lotosu, który reprezentuje psy-choduchowy ośrodek (czakram) na czubku głowy.
     
     
  • Samadhi
    SAMADHI oznacza medytacyjne pochłonięcie. Stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji, polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.
    Osoby, które doświadczyły samadhi, tak to opisują: Boskie Doznanie, poza zasięgiem mowy i myśli. Nie istnieją słowa ani środki, które mogłyby wyrazić to doznanie. Stan Samadhi jest całkowitym szczęściem, radością i pokojem. Wszelka aktywność umysłowa ustaje. Nie ma różnicy pomiędzy podmiotem a przedmiotem.
    W Indiach ukształtował się ogólny pogląd zgodnie z którym rozróżnia się dwa typy samadhi: gdy praktykujący traci kontakt z otaczającym światem oraz gdy nie przerywa normalnego życia. Ten ostatni stan jest uważany za "wyższy", przysługujący "za życia wyzwolonemu".
     
  • Sansara
    SANSARA (dosłownie: „wspólny potok, przepływanie") Czasem też Samsara.
    Nie mający początku łańcuch (potok) narodzin, śmierci i ponownych narodzin, którego przyczyną jest karman. Podlegają mu wszystkie żywe istoty włącznie z istotami boskimi. Po każdym kolejnym wcieleniu następne jest już wybierane w zależności od nagromadzonej karmy.
    Termin sansara pojawia się dopiero w Upaniszadach.
    Pochodzenie tej teorii na terenie Indii budzi wiele kontrowersji. Niektórzy tłumaczą ją wpływem przedaryjskich, pierwotnych wierzeń mieszkańców subkontynentu; inni wiążą z koncepcją ofiary wedyjskiej (jadźńa), gdzie akt ofiarny wywołuje późniejsze efekty, wpływające na los człowieka po śmierci. Tak więc, przez analogię, jeśli działania rytualne powodują określone skutki, to i wszystkie czyny (karman) świeckie, nawet te najzwyklejsze, wywołują również trwałe skutki.
    Sansara jest uwarunkowana bytem w ciągle zmieniającym się Wszechświecie, z którego można się wydostać jedynie podczas życia na ziemi (moksza).
    We wszystkich 3 indyjskich religiach (hinduizm, dźajnizm i buddyzm) wyzwolenie z kołowrotu sansary jest głównym celem człowieka.
    Wszystkie te religie uznają, że wewnątrz sansary cierpienie jest niemożliwe do uniknięcia, bowiem jest jej immanentnym składnikiem.
    Każdy czyn (karman), zarówno religijny jak świecki, utrwala sansarę, tak więc wyzwolenia nie da się uzyskać przez ofiary, zacne życie, hojność, czy nawet przez samą ascezę (tapas). Wszystkie intencjonalne akty prowadzą do ponownych narodzin (chociaż za ziemskie zasługi można uzyskać znacznie lepsze warunki bytowe w niebie i w przyszłym wcieleniu), bowiem ich źródłem jest pragnienie, a zwłaszcza chęć przedłużenia indywidualnej egzystencji i ignorancja wobec prawdziwej natury Rzeczywistości.
    Chociaż wszystkie religie indyjskie deklarują ostateczne wyzwolenie jako najwyższy cel człowieka, to jednak w praktyce wiele ludowych form hinduizmu propaguje działalność religijną wiążącą wyznawcę z sansarą: dobre uczynki, dary, akty poświęcenia, pielgrzymki i inne metody osiągania zasług nie po to, aby osiągnąć wyzwolenie z sansary, ale aby
    uzyskać lepszą pozycję w jej ramach — rozkosze niebiańskie i lepsze życie w przyszłym wcieleniu.
    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
     
  • Sanskara
    SANSKARA („doskonałe przygotowanie, ukształtowanie, oczyszczenie"; „obrzęd, ceremonia, sakrament"). Mianem tym określa się przede wszystkim hinduskie obrzędy rytualne towarzyszące wszystkim istotnym momentom życia codziennego człowieka, od poczęcia aż po śmierć.
    Jest ich kilkanaście; najważniejsze to:
    1. garbhadhana „złożenie zarodka"  - ceremonia poczęcia;
    2. pun-sawana - obrzęd „płodzenia mężczyzny";
    3. dźatakarman - „ceremonia narodzin";
    4. namakarana „nadanie imienia";
    5. niszkramana – pierwsze wyjście z domu;
    6. annapraśana - pierwsze karmienie stałym pokarmem:
    7. ćudakarman - obrzęd postrzyżyn;
    8. upanaja-na - obrzęd inicjacji, hinduski odpowiednik chrześcijańskiego bierzmowania. Ceremonia przyjęcia młodego człowieka do społeczności dorosłych. Był to największy i najważniejszy sakrament, dzięki któremu dziecko rodziło się po raz wtóry, stając się w pełni człowiekiem;
    9. keśanta — pierwsze golenie zarostu na twarzy;
    10. samawartana — ceremonia powrotu do domu po zakończeniu nauk;
    11. wiwaha — ceremonia zaślubin;
    12. antjeszti  -  ceremonia pogrzebowa.
     
  • Saptariszi
    Saptariszi (siedmiu mędrców). Starożytna koncepcja wywądząca się z epoki wedyjskiej, zamieszczona w Rygwedzie.
    W Indiach, siedmiu mędrców znanych jest pod imionami Atri, Gotama, Wasisztha, Wiszwami-lia, Dżamadagni, Kanwa i Bharadwadża.
    Początkowo utożsamiano ich z siedmioma gwiazdami Wielkiej Niedźwiedzicy, co miało szczególne znaczenie w niektórych rytuałach wedyjskich, jak i źródłami wpływającymi na ludzki los.
    W jodze prorocy wyobrażani są jako zamieszkujący ludzkie ciało.
     
     
  • Satja
    SATJA - prawdziwe, prawda., rzeczywistość.
    Pojęcie to ma znacznie szerszy, bogatszy zakres semantyczny niż analogiczne terminy w języku greckim, łacińskim, czy polskim.
    Podobnie bowiem jak np. po rosyjsku prawda oznacza nie tylko zgodność relacji z rzeczywistym przebiegiem jakiegoś wydarzenia, lecz ma też aspekt moralny (prawda - to, co prawe, słuszne, właściwe, dobre), a także aspekt „dynamiczny": prawdziwy, to taki, który się sprawdza, urzeczywistnia, realizuje.
    Staja objaśnia nam zasadę mechanizmu działającego między znakami „+" (dobro) i „-" (zło). „Poza dobrem i złem" znajduje się „prawda prawdy" (czy „prawda nad prawdami" — satyasya satyam), prawda bezwzględna, absolutna, dotycząca rzeczywistości najwyższej niepoznawalna wprost, lecz dostępna dzięki poznaniu.
    Pojęcie Satja w sensie moralnym spopularyzował w naszym stuleciu M. K. Gandhi, posługując się terminem satjagraha (złożonym z: = satja + agraha — „chwytanie się").
    Wyraz ten można przełożyć: „chwytanie się prawdy", tzn. uciekanie się do/stosowanie prawdziwych (= słusznych) metod w celu osiągnięcia prawdziwego (= słusznego) celu. Na przykład wywalczenie czegoś bez użycia przemocy.

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
     
     
  • SATSANGA
    Satsanga – „lgnięcie do rzeczywistego” Słowo pochodzi od zbitki dwóch terminów: Sat – Prawda, Absolut; sanga – grupa, towarzystwo, zgromadzenie.
    Satsanga - dosłownie oznacza „bycie w towarzystwie Boga“, „bycie ustanowionym w Prawdzie“, a w praktyce odnosi się do przebywania w obecności Mistrza lub osób o tym samym (wysokim) ideale.
    Kontakt z Mistrzem ma oczyszczać i uwznioślać a także pobudzać rozwój duchowy.


    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )
     
  • Sekwencje asan
    Właściwa kolejność wykonywania asan podczas sesji odgrywa ważną role w osiąganiu maksymalnych korzyści z praktyki. Dzięki odpowiednio dobranej sekwencji asan możemy sięgnąć w głąb warstw skóry, mięśni i kości naszego ciała i odczuć kontakt z jego warstwą energetyczną na poziomie komórek. Niesie to za sobą rozwój jogicznego umyslu. W niektórych szkołach jogi, takich jak Asthanga, zajęcia są układane w Vinyasa. Najsłynniejsza vinyasa praktykowana przez wszystkie szkoły jogi to Powitanie Słońca (Surya Namaskar). Joga Iyengara nie posiada zaaranżowanych sekwencji asan, które mogą być praktykowane przez wszystkich. Układanie sekwencji jest złożonym i zaawansowanym problemem, który wymaga głębokiej wiedzy i doświadczenia płynącego z praktyki własnej. Każdy na podstawie własnych doświadczeń powinien wiedzieć jaki efekt na jego ciało i umysł wywiera wykonanie Adho Mukha Svanasana przed Urdhva Dhanurasana i odwrotnie. Jest to doświadczalna droga do zrozumienia doboru sekwencji asan. Wiele czynników wpływa na układanie sekwencji: pogoda, wiek osoby praktykującej, jej doświadczenie, stan fizyczny i mentalny w danym dniu.
     
    Istnieją również różne rodzaje sekwencji:
    1. sekwencja ruchów w obrębie jednej pozycji,
    2. przejscie z jednej pozycji do następnej w obrębie jednej grupy pozycji ,
    3. przejscia z jednej grupy pozycji do następnej.
    Wszystkie te aspekty czynią układanie sekwencji asan obszernym i złożonym tematem. Każda grupa pozycji inaczej oddziałuje nie tylko na ciało, ale i na umysł i emocje osoby praktykującej. Pozycje stojące zapewniają stabilność emocjonalna i siłę. Skłony uspokajają-nawet najgłębszy skłon powinien mieć efekt wychładzający, nie powodować uczucia napięcia. Wygięcia w tył działają antydepresyjnie i poprawiają nastrój. Pozycje odwrócone wzmagają energie i zapewniają opanowanie i dobre samopoczucie. Wygięcia w tył często zaleca się uczniom jako sposób na przezwyciężenie depresji, skłony zaś jako sposób na przezwyciężenie niepokoju i stanów lękowych. Wybór sekwencji asan zależy częściowo od stanu umysłu osoby ćwiczącej w danym momencie. Nie ma sekwencji odpowiedniej dla każdej osoby, każdego stanu umysłu, każdego poziomu energetycznego, każdego stopnia doświadczenia, każdego dnia. Przy układaniu sekwencji jest kilka mniej lub bardziej surowych reguł, których generalnie staramy się przestrzegać. Są także reguły, które mogą być złamane w celu osiągnięcia określonego efektu. Przykładem klasycznej reguły w jodze Iyengara jest wykonywanie po Sirsasanie Sarvangasany lub podobnej pozycji wydłużającej szyję, takiej jak Setu bandha Sarvangasanie lub Halasana. Nigdy nie wykonujemy Sirsasany po Sarvangasanie, co ma miejsce w innych systemach jogi.
    Oto kilka ogólnych zasad dotyczących doboru sekwencji asan:
    1. Pozycje stojące są dobrym przygotowaniem do wykonywania skłonów i wygięć w tył.
    2. Adho Mukha Svanasana dobrze przygotowuje do wykonywania wszystkich pozycji, dobrze działa również po wszystkich wygięciach.
    Właściwie nie ma złego momentu na robienie Psa z głowa w dół. Jeśli robimy go na początku sesji-jest to czas aktywny, kiedy wchodzimy w tryb pracy, nie powinniśmy zatem przechodzić po nim do Adho Mukha Virasana, lecz raczej do Uttanasana- by utrzymać energie sesji. Dla odmiany, jeśli robimy Psa jako pozycję chłodzącą, można po nim odpocząć w Adho Mukha Virasana.
    3. Nie należy przeplatać skłonów wygięciami w tył.
    Prawdą jest, ze po serii wygięć w tył dobrze jest zrobić kilka delikatnych skłonów by zregenerować kręgosłup. Jednak we wczesnej fazie nauczania jogi na Zachodzie regułą było, że powinno się przedzielać każdą pozycję kontra-pozycją. Nie jest to jednak dobra praktyka. Generalnie poświęcamy całą sesję konkretnej grupie asan-na przykład pozycjom stojącym, skłonom lub wygięciom w tył. Nawet jeśli temat sesji zawiera asany z rożnych grup, nieustanne trzymanie się zasady pozycji i kontra-pozycji nie jest poprawnym sposobem układania sekwencji. Generalnie jedna asana powinna prowadzić nas do drugiej poprzez jej podobieństwo z następną, nie zaś przez opozycje.
    4. Nie jest wskazane następstwo pozycji rozgrzewających lub aktywnych po pozycjach o działaniu wychładzającym.
    Podczas gdy ciało jest rozgrzane, a osoba ćwicząca znajduje się w środku sesji, sesja jest aktywna. Wiąże się to z wytwarzaniem pewnej ilości ciepła. Ważne jest utrzymanie tego ciepła podczas trwania aktywnej partii sesji ponieważ pozwala to zachować elastyczność kręgosłupa i całego ciała. Utrzymuje też osobę ćwiczącą w mentalnym przygotowaniu do aktywnej pracy w asanach. W momencie kiedy zaczynamy się wychładzać nie jest wskazane wykonywanie kolejnych pozycji rozgrzewających. Należy raczej delikatnie przygotować ciało do Savasany. Początkowo może być mylące rozpoznanie, które pozycje (asany) są rozgrzewające, a które chłodzące. Ostatecznie określenie tego nie zależy od samej pozycji lecz od poziomu zaawansowania osoby ćwiczącej. Na przykład ogólnie Sirsasana ma działanie rozgrzewające, a Sarvangasana chłodzące. Jednakże przy regularnej i długiej praktyce Sirsasany osoba ćwicząca może odczuwać ją jako bardzo relaksującą i wychładzającą, zwłaszcza przy krótkich czasach trwania w pozycji. Ogólnie, do pozycji rozgrzewających należą: pozycje stojące, odwrócone(które są wychładzające przy wersji podpartej), balanse na rękach, wygięcia w tył (wychładzające w wersji podpartej) i aktywne skręty. Przykłady pozycji wychładzających to: skłony, Suptapadangusthasana (szczególnie po wygięciach w tył), Supta Baddha Konasana oraz delikatne skręty. Niemal wszystkie asany z zablokowaniem brody typu Jalandhara Bandha (Sarvangasana, Halasana, Setu Bandha i Viparita Karani) wychładzają mózg i ciało. Po wykonaniu pozycji z tej grupy nie należy wykonywać żadnych asan aktywnych, zalecane zaś jest przejście do Savasany.
    5. Generalnie po sekwencji głębokich skłonów dobrze jest wykonać kilka skrętów dla zrównoważenia i rozluźnienia mięśni kręgosłupa.
    Nie należy jednak kończyć sesji skrętami ze względu na odczucie asymetrii pozostające w kręgosłupie. Każda seria skrętów wykonywana pod koniec sesji powinna być zakończona przynajmniej jednym symetrycznym skłonem, takim jak Pascimottanasana,w celu rozładowania napięcia w kręgosłupie przed relaksem w Savasanie.
    6. Bardzo ważne jest umiejętne wychłodzenie z dynamicznej sesji wygięć do tyłu.
    Aktywne wygięcia do tyłu wymagają ciężkiej pracy i potrzeba umiejętnego planu, aby ciało powróciło do swojego neutralnego stanu, aby następnie zakończyć relaksem w Savasanie. Dobrą pozycją, aby rozpocząć schładzanie po aktywnych wygięciach jest Adho Mukha Svanasana z dłońmi i stopami szerzej niż zwykle. Taki „rozszerzony” pies po wygięciach wydłuża plecy i przynosi miękkość w okolicy nerek. Jednak należy pamiętać aby dół pleców pozostał teraz wypukły dla rozluźnienia – nie chcemy teraz zaznaczać żadnej wklęsłości, jak to robimy w innych wypadkach – wychodząc z wygięć do tyłu, należy respektować pracę jaką plecy wykonały. Następna dobra pozycja schładzająca to Adho Mukha Virasana wykonana z podparciem tułowia np. wałek, koce. (Można również wesprzeć tułów wałkiem w Upavistaconasanie lub Janusirsasanie). Ważne jest aby nie skupiać się na wejściu do pełnego skłonu bezpośrednio po wygięciach. Spróbuj najpierw kilka podpartych skłonów. Potem można spróbować delikatnie Uttanasanę (często robimy Parsva Uttanasanę, przesuwając stopniowo tułów od jednej nogi do drugiej) dla spokojnego rozciągnięcia mięśni dolnych pleców. Po sesji wygięć, delikatne wydłużające skręty są dobre, ale nie robimy głębokich skrętów i nie pozostajemy w nich zbyt długo. (Również w czasie skrętów po wygięciach nie robimy wklęsłych pleców, ponieważ byłaby to kontynuacja wygięć. Lepiej pozwolić aby brzuch opadł do wewnątrz i a plecy nie były wklęsłe) Inne pozycje które pomagają rozluźnić plecy po wygięciach to: Supta Padangustasana oraz Ardha Halasana –na wałku lub kocach na siedzeniu krzesła. Ardha Halasana szczególnie pomoże w uspokojeniu i schłodzeniu systemu nerwowego po wygięciach. Wreszcie, po wygięciach, klasyczna Savasana często nie jest najlepszym rozwiązaniem. Lepiej byłoby dla rozluźnienia pleców oprzeć łydki na krześle, lub ułożyć wałek pod kolana, aby dół pleców mógł opaść miękko na ziemię. Jeśli wałek jest pod kolanami, pięty powinny opierać się na ziemi lub jeśli nie sięgają np. na klockach. Po wygięciach można nawet zrobić Savasanę leżąc na brzuchu, z piętami skręconymi na zewnątrz.
    Chociaż, znów, nie ma restrykcyjnych reguł rządzących porządkiem asan w czasie sesji, pewne ogólne zasady mogą zostać użyte aby asany zadziałały bardziej efektywnie.
    Jeśli zamierzasz zrobić pozycje z każdej grupy asan ( co nie jest konieczne), dobrą, ogólną sekwencją byłoby:
    1.pozycje stojace
    2. wygięcia
    3. skłony
    4. skręty
    5. odwrócone
    6. pozycje relaksowe i Savasana
    Możesz zmieniać ta sekwencję. Zależy jaki specyficzny efekt starasz się osiągnąć podczas sesji. Na przykład, ustawiając pozycje odwrócone wcześniej w cyklu, byłoby dobre jeśli planujesz poświęcić więcej energii na warianty w odwróconych, na co masz więcej siły w pierwszej części sesji niż pod koniec.
    Inna typowa sekwencja:
    1. pozycje stojące
    2. balanse na rękach (szczególnie stanie na rękach)
    3. odwrócone
    4. wygięcia
    5. (skłony)
    6. pozycje relaksowe i Savasana
    Ogólnie, w wcześniejszych miesiącach twojej praktyki, sesje powinny być poświęcone przede wszystkim, nie wyjątkowo, pozycjom stojącym aby zbudować siłę i elastyczność w nogach, szczególnie w ścięgnach podkolanowych, oraz w ścięgnach biodrowych, które często ograniczają ruchy miednicy. Gdy praktyka pozycji stojących jest już ugruntowana, to naturalnie należy skupić się na siedzących skłonach do przodu.
    W obrębie pozycji stojących, dobrze jest utrzymywać następujący porządek:
    1.skłon boczny (np. Trikonasana, Parsvakonasana)
    2.wygięcie (np. VirabhadrasanaI)
    3.skręt, rotacja (Parivritta Trikonasana)
    4.skłon do przodu (Uttanasana) Ponadto Uttanasana może być wykonywana pomiędzy innymi stojącymi asanami, dla podtrzymania efektu poprzedniej pozycji i przygotowania do następnej. Prasarita Padottanasana jest często wykonywana na końcu cyklu stojących, ponieważ głowa jest skierowana pionowo w dół i działa wyciszająco, za bardzo aby robić ją pomiędzy innymi stojącymi.
    Dużo radości przynosi rozwijanie się w stojących pozycjach w vinyasach (cyklach) gdy z jednej pozycji przechodzimy w następną. Oczywiście pozostajemy w każdej pozycji przez jakiś czas, starając się jak najlepiej ustawić, zanim przejdziemy do kolejnej w cyklu.
    Przykładem długiej stojącej vinyasy może być:
    1.Tadasana, skocz do rozkroku i przejdź do
    2.Trikonasany w prawo, wędruj prawa dłonią w przód i przejdź do
    3.Ardha Candrasany w prawo, skręć tułów w kierunku ziemi i przejdź do
    4.Virabhadrasana III, cofnij się i postaw lewa stopę na ziemi do
    5.Virabhadrasana I, skręć biodra w lewo do
    6.Virabhadrasany II, pochyl się w prawo do
    7.Parsvaconasany w prawo, skręć tułów do
    8.Parivrritta Parsvaconasana, powędruj lewą dłonią w przód do
    9.Parivritta Ardha Candrasany, cofnij się i oprzyj lewa stopę do
    10.Parivritta Trikonasany, połącz dłonie na plecach i przejdx do
    11.Parsvottanasany w prawo, skręć tułów w lewo do
    12.Prasarita Padottanasana, przejdż tułowiem dalej w lewo do
    13.Trikonasana w lewo (powtórz całą sekwencje w lewo)
    Gdy sekwencja jest skończona w lewo, zeskocz z Prasarita Padottanasany do Uttanasany i wstań do Tadasany.
    Można stworzyć setki takich stojących cyklów, wybierając specjalnie pozycje aby podkreślić je w różnych sekwencjach.
     
    Oto przykład krótszej sekwencji stojącej:
    1.Tadasana, skocz do rozkroku i przejdź do
    2.Trikonasana w prawo, skręć tułów do
    3.Parsvottranasana w prawo, skręć tułów dalej do
    4. Parivritta Trikonasana, skręć powrotem do
    5.Parsvottanasana i skręć powrotem do
    6.Trikonasana w prawo (powtórz cały cykl w lewo)
    Inny przykład średniej wysokości stojących w cyklu:
    1.Tadasana, skok do rozkroku i przejdź do
    2.Trikonasana w prawo, zegnij kolano i przejdź do
    3.Parsvakonasana w prawo, podnieś tułów do
    4.Virabhadrasana II, skręć biodra do
    5.Virabhadrasana I w prawo, wyciągnij tułów w prawo do
    6.Virabhadrasana III, połóż prawa dłoń na ziemi, skręcaj tułów w górę i przejdź do 7.Ardha Candrasany w prawo, pochyl tulów do prawej nogi i przejdź do
    8.Urdhva Prasarita Ekapadasana, połóż lewą stopę na ziemi do
    9.Parsvottanasana (dłonie na plecach w paschimanamaskarasanie)
    10.Podnieś tułów do góry, skręć się do centrum i powtórz sekwencję w lewo.
    Oto dobra ogólnie regenerująca sekwencja:
    1.Supta Badhakonasana
    2.Supta Virasana
    3.Adho Muka Virasana na wałku
    4.Adho Mucha Svanasana z podparta głową
    5.Uttanasana
    6.Sirsasana (stanie na głowie)
    7.Viparita Dandasana na krześle (wygięcie na krzesle)
    8.Sarvangasana na krześle
    9.Halasana na krześle
    10.Karnapidasana (zgięte kolana do uszu z Halasany)
    11.Setu Banda Sarvangasana podparta (wygięcie na klocku lub wałku)
    12.Viparita Karani
    13.Savasana
    Inny przykład:
    1.Paryankasana, na klocku dla otwarcia klatki piersiowej
    2.Adho Mucha Svanasana, głowa podparta
    3.Uttanasana z podpartą głową
    4.Sirsasana ok. 8 min.(stanie na głowie)
    5.Sarvangasana (tak długo jak stanie na głowie)
    6.Halasana
    7.Setu Banda Sarvangasana na klocku, stopy przy ścianie
    8.Viparita Karani
    9.Savasana (podparta) z Ujjaji Pranajamą
    10.Savasana (płasko)
    Oczywiście nie każda sesja będzie zawierała wszystkie typy pozycji. Niektóre sesje mogą być poświęcone jednej asanie. Jednak dobrze jest raz w tygodniu poświęcić sesję całkowicie pozycjom regeneracyjnym, lub całkowicie Viparita Karani. Jeśli chcesz poświęcić sesję pozycjom stojącym, idealnie będzie to zrobić rano lub w ciągu dnia, lepiej niż późnym wieczorem, ponieważ są to pozycje energetyzujące. Aby nauczyć się układania sekwencji dobrze jest praktykować u doświadczonego nauczyciela.
    Przykłady sekwencji asan można znaleźć w książkach:
    Yoga the Iyengar Way, Silva, Mira, and Shyam Metha
    Yoga: The Path to Holistic Heath, BKS Iyengar
    Yoga: A Gem for Women, Geeta Iyengar (polskie wydanie: Joga. Doskonała dla kobiet)
    http://www.bradpriddy.com/yoga
    tłumaczenie: Magda Pluta, Ania Brzegowa
    www.hathajoga.com
     
     
  • Sekwencje cyklu powitania słońca - Surya-namaskar
    Informacje tu umieszczone mają wyłącznie charakter edukacyjny i są przeznaczone dla osób ćwiczących Jogę Iyengara i potrafiących prawidłowo wykonać niżej wymienione asany. Nie ponosimy odpowiedzialności za sposób ich wykorzystania przez osoby niepowołane lub bez konsultacji z doświadczonym nauczycielem jogi.
    Dynamiczna praktyka asan jest bardzo ważną częścią Jogi Iyengara. Stanowi bardzo dobre przygotowanie do głębszej, bardziej precyzyjnej i dłuższej praktyki poszczególnych asan. Rozgrzewa ciało, pogłębia i wydłuża oddech, wyrabia siłę i wytrzymałość. Najważniejszą dynamiczną sekwencją jest cykl powitania słońca - Surya namaskar. Poniżej przedstawiam różne jego warianty, sposób włączenia do cyklu pozycji stojących oraz opis praktyki cyklu u Faeqa Birii latem 2005.
    Jedną z możliwości tworzenia własnej sesji asan jest podział jej na 3 części:
    1. praktykę dynamiczną np powitanie słońca
    2. praktykę jednej z grup asan (pozycje stojące, pozycje siedzące, skłony w przód, skręty, wygięcia w tył, pozycje balansowe...) oraz
    3. pozycje odwrócone: stanie na głowie i warianty, świeca i warianty oraz pług.
    Gomukhasana to pozycja krowiego pyska.
    Powitanie słońca uproszczone                             
    Tadasana (góra)
    joga

     
    Urdhva-hastasana (wyciągnij ręce ponad głowę)
    joga

     
    Uttanasana (połóż ręce obok stóp na podłodze)
    joga

     
    Adho-mukha-śvanasana (pies z głową w dół)
    joga

     
    Urdhva-mukha-śvanasana (pies z głową do  góry)
    joga

     
    Caturanga-dandasana (kij)
    joga

     
    Urdhva-mukha-śvanasana
    joga 

     
    Adho-mukha-śvanasana
    joga

     
    Uttanasana
    joga

     
    Urdhva-hastasana
    joga

     
    Tadasana
    joga
     

    Powitanie słońca rozwinięte
    Tadasana
    Urdhva-hastasana - wdech
    Uttanasana z głową w dół - wydech (połóż dłonie obok stóp i sięgnij głową do nóg)
    Uttanasana z głową do góry - wdech (głowa uniesiona, proste plecy)
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Uttanasana z głową do góry - wdech
    Uttanasana z głową w dół - wydech
    Urdhva-hastasana – wdech
    Tadasana - wydech
    Powitanie słońca nr 1
    Tadasana
    Namaskarasana w tadasanie (złóż dłonie na mostku)
    Urdhva-hastasana
    Uttanasana
    Adho-mukha-śvanasana
    Caturanga-dandasana
    Urdhva-mukha-śvanasana
    Caturanga-dandasana
    Adho-mukha-śvanasana
    Uttanasana 
    Urdhva-hastasana
    Namaskarasana w tadasanie
    Tadasana
    Powtarzając tą i inne sekwencje możesz wracać tylko do Urdhva-hastasany i z niej zaczynać nowy cykl przechodząc do Uttanasany
    Powitanie słońca nr 2
    Tadasana
    Namaskarasana w tadasanie
    Urdhva-hastasana
    Uttanasana
    Caturanga-dandasana
    Urdhva-mukha-śvanasana
    Adho-mukha-śvanasana
    Uttanasana
    Urdhva-hastasana
    Namaskarasana w tadasanie
    Tadasana
    Powitanie słońca nr 3
    Tadasana - wdech
    Namaskarasana w tadasanie - wydech
    Urdhva-hastasana - wdech
    Uttanasana z głową w dół - wydech
    Uttanasana z głową do góry - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Virabhadrasana I, prawa noga z przodu – wdech – możesz pozostać na kilka oddechów
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech     
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Virabhadrasana I, lewa noga z przodu - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana – wydech – możesz pozostać na 5 oddechów
    Uttanasana z głową do góry - wdech
    Uttanasana z głową w dół - wydech
    Urdhva-hastasana - wdech
    Namaskarasana w tadasanie - wydech
    Tadasana – wdech
    Pozycje stojące w cyklu powitania słońca.
    Chcąc w czasie cyklu powitania słońca przepracować pozycje stojące, przy kolejnych powtórzeniach w miejsce virabhadrasany I wykonuj po kolei pozycje stojące: utthita-trikonasanę, utthita-parsakonasanę, virabhadrasanę I, virabhadrasanę II, ardha-candrasanę, virabhadrasanę III, parivritta-trikonasanę, parivritta-ardha-candrasanę, parivritta-parśvakonasanę, parśvottanasanę i prasarita-padottanasanę
    Powitanie słońca nr 4
    Tadasana - wdech
    Namaskarasana w tadasanie - wydech
    Urdhva-hastasana - wdech
    Utkatasana - wydech
    Uttanasana z głową do góry - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Virabhadrasana I, prawa noga z przodu – wdech – możesz pozostać na kilka oddechów
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Virabhadrasana I, lewa noga z przodu - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana – wydech – możesz pozostać na 5 oddechów
    Uttanasana z głową do góry - wdech
    Utkatasana - wydech
    Urdhva-hastasana - wdech
    Namaskarasana w tadasanie – wydech
    Tadasana – wdech
    Powitanie słońca nr 5
    Tadasana - wdech
    Namaskarasana w tadasanie - wydech
    Urdhva-hastasana - wdech
    Uttanasana z głową w dół - wydech
    Utkatasana - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana – wydech
    Virabhadrasana I, prawa noga z przodu – wdech – możesz pozostać na kilka oddechów
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Virabhadrasana I, lewa noga z przodu - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana – wydech – możesz pozostać na 5 oddechów
    Utkatasana - wdech
    Uttanasana z głową w dół - wydech
    Urdhva-hastasana - wdech
    Namaskarasana w tadasanie – wydech
    Tadasana – wdech
    Powitanie słońca nr 6
    Tadasana - wdech
    Namaskarasana w tadasanie - wydech
    Urdhva-hastasana - wdech
    Uttanasana z głową w dół - wydech
    Utkatasana - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana – wydech
    Urdhva-prasarita-ekapadasana w Adho-mukha-śvanasanie, prawa noga - wdech (W psie z głową w dół podnieś jedną nogę do góry, górna noga na przedłużeniu tułowia i rąk, biodra na tej samej wysokości)
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana - wdech
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Urdhva-prasarita-ekapadasana w Adho-mukha-śvanasanie, lewa noga - wdech
    Caturanga-dandasana - wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana – wdech
    Adho-mukha-śvanasana – wydech
    Virabhadrasana I, prawa noga z przodu - wdech
    Caturanga-dandasana – wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana – wdech
    Adho-mukha-śvanasana - wydech
    Virabhadrasana I, lewa noga z przodu – wdech
    Caturanga-dandasana – wydech
    Urdhva-mukha-śvanasana – wdech
    Adho-mukha-śvanasana – wydech – możesz pozostać na 5 oddechów
    Utkatasana – wdech
    Uttanasana z głową w dół – wydech
    Urdhva-hastasana – wdech
    Namaskarasana w tadasanie – wydech
    Tadasana - wdech
    Faeq Biria w czasie letnich warsztatów w Blacon 2005 (4 tydzień - dla osób ćwiczących 3-5 lat) zalecał praktykę powitań słońca codziennie przez 40 dni w następującej kolejności:
    Powitanie słońca nr 1 – 4 razy
    Uttanasana z łokciami splecionymi
    Powitanie słońca nr 2 – 4 razy
    Uttanasana
    Powitanie słońca nr 3 – 2 razy
    Uttanasana
    Powitanie słońca nr 4 – 2 razy
    Uttanasana
    Powitanie słońca nr 5 – 2 razy
    Uttanasana
    Powitanie słońca nr 6 – 2 razy
    Cały cykl zajmuje około 30 minut.
    Po jego wykonaniu kontynuuj praktykę pozostałych asan.
     
    Tekst ze strony Joga! Centrum Adama Bielewicza www.joga.net.pl
     
  • Siddha
    Siddha  - (dosłownie „owocny”, „spełniony”, „mistrz”).
    Mistrz duchowy, który zazwyczaj osiągnął oświecenie lub doskonałość.
    Według Jogaśikha –upaniszady mistrza można rozpoznać po tym, ze posiada moce nadprzyrodzone (zwane również siddhi)
    Powiada się, że na ziemi pośród ludzi żyje nie więcej niż 84 tysiące doskonałych mistrzów - cudotwórców.
     Siedziby większości siddhów okryte są tajemnicą, najczęściej są to trudno dostępne miejsca w górach lub puszczach. Miejsca życia dawnych siddhów, o ile znane, okryte są głęboką czcią i często budowane są w nich sanktuaria, świątynie.

    W mitologii indyjskiej siddha to przedstawiciel klasy 84 tysięcy świętych i czystych półboskich istot żyjących w świecie Antariksza lub Siddhaśila.
    Siddhowie dysponują ośmioma niezwykłymi zdolnościami nadprzyrodzonymi (mocami) opisywanymi w jodze i tantrze, a właściwie przynajmniej jedną z ośmiu tychże mocy. Najczęściej przypisuje się żyjącym mistrzom oświeconym zdolność spełniania życzeń wielbicieli.
    Trzeci rozdział Jogasutr napisanych przez Patanjalego omawia sposoby osiągania mniejszych i większych cudownych mocy jogicznych, które czynią siddhą.
    Podkreśla się, że siddhi - owoce urzeczywistnienia duchowego - mogą być używane jedynie dla dobra wspólnego żyjących stworzeń i nie wolno ich manifestować dla zaspokajania egoistycznych kaprysów czy zachcianek, gdyż wiedzie to do upadku duszy (jaźni) czy utraty oświecenia.


    Bibliografia
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )
     
     
  • Siddhi
    Sanskrycki termin siddhi może znaczyć „osiągnięcie", „spełnienie" lub też „doskonałość". Czasem używny jest wyraz mahasiddhi (wielkie osiągnięcie).
    Śiwasanhita podaje 6 szczególnych warunków wstępnych do osiągnięcia sukcesu w jodze:
    1) Wiśwasa – ufność, że duchowa ścieżka i nasze wysiłki będą owocne
    2) Śraddha – wiara
    3) Guru-pudżana – wielbienie nauczyciela
    4) Samata-bhava – poczucie zrównoważenia, stan równowagi psychicznej
    5) Indrisa-nigraha – opanowanie zmysłów
    6) Pramita-ahara – umiarkowana dieta
    W metafizycznej literaturze hinduistycznej termin ten często stosuje się w odniesieniu do najwyższego duchowego urzeczywistnienia — wyzwolenia, czyli iluminacji.
    Termin ten używany jest także do oznaczenia wybitnych paranormalnych zdolności, mających powstawać w wyniku medytacji.
    Dzielą się na zwyczajne i ostateczne siddhi. Zwyczajne są nadnaturalnymi zdolnościami fizycznymi oraz psychicznymi.
    Ostateczne siddhi to rozpoznanie natury Umysłu, czyli oświecenie, które adept zdobywa dzięki samourzeczywistnieniu.

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
     
  • Smryti
    SMRYTI -pamięć, wspomnienie, zapamiętywanie
    Według Tradycji - dział indyjskiej literatury, której treść została zapamiętana przez ludzi, a nie przez wieszczów, (tak jak teksty Objawienia), wraz z którymi tworzy ona zbiór kanonicznych dzieł hinduizmu.
    Charakterystyczną jej cechą pod względem treści jest swoisty eklektyzm, polegający na łączeniu treści zawartych w Objawieniu a bogactwem nowych koncepcji, powstających w braminizmie i na zewnątrz.
    Zgodnie z indyjską tradycją literatura smryti dzieli się na następujące grupy:
    1) Wedangi Człony Wedy, IV-II przed Chrystusem. Ułożone są w sutry (krótkie  prozatorskie strofy). Zalicza się do nich dzieła o charakterze naukowym zajmujące się zagadnieniami związanymi z teorią języka (gramatyka, fonetyka, metryka, etymologia) oraz z astronomią.
    Są wśród nich również teksty analizujące problematykę szeroko pojętego rytuału, pełniące rolę swoistego kodeksu prawno-moralnego, które (ze względu na przedmiot) dzielą się na: śrautasutry — strofy o rytuale Objawienia związane przede wszystkim z rytuałem publicznym  smartasutry —strofy o rytuale Tradycji.
    Na te ostatnie składają się:
    gryhjasutry — strofy o rytuale domowym
    dharmasutry — strofy o dharmie
    dharmaśastry — traktaty o dharmie. Dharmaśastry rozwijają rytualny nurt prawno-moralnych koncepcji dharmasutr, uzupełniając ich treść koncepcjami metafizycznymi, co ma na celu uzasadnienie przedstawionych w traktatach norm.
    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
     
     
      www.sklep.joga-joga.pl
  • Soma
    Soma – (ekstrakt), napój nieśmiertelności używany w czasach wedyjskich przy ceremoniach i ofiarach. Soma jest uważana za króla roślin, a jej sok symbolizuje czystą świadomość stanu oświecenia, a zarazem nieśmiertelność. Jest ulubionym napojem bogów wedyjskich.
    Wg medycyny ajurwedy jest ona również subtelną substancją chemiczną naturalnie wytwarzającą się w organizmie człowieka będącego w głębokiej medytacji.
    Podobnie traktuje się somę w filozofii tantry  - uznaje się, że soma to wewnętrzna wydzielina z ciała powstająca w wyniku praktyki duchowej. Nazywana jest również amritą (nektarem nieśmiertelności)
    Soma w formie rośliny ponoć jest niedostępna w naszym wieku, wieku  niewiedzy (kali juga).
     
     
  • SPHOTA
    Sphota – (wybuch). Według ezoterycznej koncepcji językowej dźwięk ma charakter przejściowy, a to, co kryje się w konfiguracji dźwięku jest wieczne.
    Tę idee wyłożył Patanjali w swoim dziele o gramatyce.
    Obecne rozumienie słowa sphota oznacza formę dźwiękową funkcjonującą jako znak.

     

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Portal: ściaga.pl
     (Opr. JM )
     

  • Sruti
    ŚRUTI (dosł. słyszenie; to, co usłyszane) Święte słowo, indyjskie Objawienie.
    Mianem tym określa się najstarsze teksty sakralne, tzn. Wedy i Upaniszady. Uważa się, ze dzieła objawione mają boskie a nie ludzkie pochodzenie. Zostały „ujrzane” lub „wizualizowane” przez mędrców.
    Trzonem tekstów późniejszych, tworzących Tradycję — smryti („pamięć, pamiętanie, to, co zapamiętane"), są wielkie epopeje: Mahabharata i Ramajana.

    Bibliografia

    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
     
  • Stopniowy rozwój praktyki
    Metoda B.K.S Iyengara wyróżnia się bardzo precyzyjnym opracowaniem asan (pozycji) i ukierunkowaniem ich na terapeutyczne i profilaktyczne działanie lecznicze. Stopniowy rozwój to gwarancja przynoszącej korzyści praktyki. Należy zwracać uwagę na płynny rozwój praktyki. Początkujący od podstaw uczą się najprostszych pozycji. Każdy człowiek jest inny, ma inne możliwości i predyspozycje. Zajęcia grupy początkującej prowadzone są w sposób pozwalający każdemu- niezależnie od ograniczeń ruchowych i schorzeń na doświadczenie czym jest joga . Bardzo ważne jest uświadomienie sobie, że joga to nie sport, rywalizacja, a wyniki przychodzą w efekcie wytrwałej pracy.
    Należy zdawać sobie sprawę, że postęp na ścieżce nie może być natychmiastowy. Okiełznanie niebezpiecznych ambicji i nakierowanie się na stopniowy, harmonijny rozwój to bardzo ważny aspekt ćwiczeń. Joga jest drogą poznania własnych ograniczeń, zaakceptowania ich i zmieniania wytrwałą, konsekwentną pracą. Dlatego praktyka asan powinna być rozwijana krok po kroku, od pozycji wzmacniających, wstępnie otwierających w kierunku subtelniejszych form pogłębiających pracę z ciałem. Harmonijny rozwój związany jest z proporcjonalnym wykonywaniem wszystkich grup pozycji (pozycje stojące, odwrócone, wygięcia w przód, w tył, skręty, siady, ćwiczenia na brzuch, rozciągania nóg etc.) Używane w czasie ćwiczeń pomoce- klocki, krzesła, liny, paski itp. umożliwiają poprawne wykonywanie pozycji każdemu, bez względu na rodzaj ograniczeń w ciele. Należy z pełną świadomością korzystać z tych udogodnień- zdając sobie sprawę, że są one niekiedy niezbędne.
     
    Wiktor Morgulec
    www.joga.edu.pl
     
  • Surja
    Surja – słońce. W mitologii indyjskiej bóstwo wedyjskie, personifikacja słońca.
    Ezoterycznie – subtelna struktura anatomiczna znajdujaca się w okolicach pępka. Księgi hatha jogi opisują to miejsce jako pochłaniające nektar nieśmiertelności, który spływa z księżyca (czandra), umiejscowionego w głowie.

    Istnieje wiele pojęć ze słowem surja na początku:

    Surja Siddhanta jest traktatem astronomii indyjskiej, wypowiedzianym przez posłańca boga Słońca - Surji - do asury Maji Danawy
    Do tego tekstu odnosili się indyjscy matematycy i astronomowie.
    Surja Bheda lub Surja Bhedana  - jeden z ośmiu typów kontroli oddechu w pranajamie.
    Surja Grahana – zaćmienie słońca. Pojęcie związane z kundalini jogą.
    Surja namaskara – powitanie słońca. Seria dynamicznych pozycji, asan wykonywanych najczęściej rano, gdy stajemy twarzą w twarz ze słońcem. Pozycje te mają silne działanie energetyzujące, pobudzające.


    Bibliografia
    Georg Feuerstein, Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )
     
  • Sutra
    Sutra  - dosłownie nić noszona przez członków wyższych trzech warstw społecznych. W hinduizmie i buddyzmie zwięzły aforyzm służący jako środek do zapamiętania świętych nauk zawartych w księgach.
    Ten styl pisania był zastosowany w źródłowych księgach sześciu systemach filozofii buddyjskiej (np. Jogasutry Patańdżalego)
    W buddyzmie sutry zawierają nauki Buddy: jego wykłady, dyskusje z uczniami i słuchaczami. Głównym  językiem w jakim zapisywano sutry był sanskryt.
    Termin ten odnosi się również do późniejszych pism dotyczących ważnych nauk, autorstwa uznanych nauczycieli. Czasem, by odróżnić sutrę Buddy od tekstu nauczyciela, ów tekst był nazywany siastrą.
     
  • Swarga
    SWARGA (dosł. „wiodący do blasku"), sanskryckie określenie nieba. W jego królestwie zamieszkują Ojcowie (pitaras) i szlachetni zmarli ludzie.
    Usytuowane jest ono pośrodku nieba, najczęściej jednak mówi się o tym miejscu jako o najwyższym niebie. Jest to trzecie niebo w najodleglejszym zakątku firmamentu, gdzie świeci wieczny blask.
    Niebo jest nagrodą dla dzielnych wojowników za ich wysiłek w walce i za bogate dary ofiarne składane za życia na ziemi. Zmarły pędzi tam słodkie życie w towarzystwie bogów, zwłaszcza Jamy i Waruny. Spełniają się jego wszystkie życzenia. Spotyka tam także swoich krewnych i bliskich. Jego życie wolne jest od ziemskich niedoskonałości, a uciechy są setki razy większe od największych nawet rozkoszy na ziemi.
    W późniejszych tekstach wedyjskich mówi się, że zmarli pozbawieni są wszelkich kalectw, jakie dotknęły ich za życia na ziemi. W niebie znajdują się jeziora wypełnione topionym masłem (ghi), płyną strumienie mleka, miodu i alkoholu. Są tam krowy spełniające wszystkie życzenia, nie ma biednych, ni bogatych, potężnych ani słabych.
    W Rygwedzie zmarli związani są z ziemią i korzystają z ofiar i darów złożonych, jeszcze za życia.
    W Upaniszadach takiemu niebiańskiemu życiu odpowiada niższe i przejściowe szczęście nieba bogów, po którym następuje ponowne wcielenie. Tylko ci, co poznają najwyższą prawdę, osiągają nieśmiertelność i nieprzemijające szczęście połączenia z Absolutem.
    W późniejszych tekstach świat niebiański dzieli się na 7 sfer (lub więcej), będących domenami poszczególnych bogów, ich awatar lub innych bogów. Płynie tam rzeka Ganga. Do nieba Indry trafiają wojownicy, którzy polegli w walce.
    Opisy niebios w ortodoksyjnej literaturze bramińskiej są mniej liczne, bowiem głównym celem hindusa jest moksza, wyzwolenie z pęt sansary, a nie pragnienie przejściowego szczęścia w niebie w towarzystwie również przemijających bogów oraz pięknych i pełnych temperamentu nimf niebiańskich.
    Jedynie bardzo późne teksty poszczególnych sekt tworzą z nieba miejsce ostatecznego i nieprzemijającego szczęścia, tworząc namiastkę wyzwolenia dla niższych warstw społecznych, dla których wyrwanie się z kołowrotu sansary poprzez poznanie jest niemożliwe do zrealizowania.
     
  • Swastyka
    SWASTYKA („pomyślność") - jeden z najbardziej archaicznych symboli solarnych. Swastyka  ma kształt krzyża o ramionach załamanych pod kątem prostym: prawostronnie — swastika, lewostronnie — sauwastika.
    Swastyka prawostronna symbolizuje Wisznu, utrzymującego Kosmos w równowadze, życie jako takie, życie wieczne, aspekt męski, panowanie nad światem, wiosenne słońce, ruch dzienny słońca. Bywała symbolem bogiń, czyli płodności.
    Swastyka lewostronna reprezentuje aspekt żeński, jesienne i zimowe słońce, ciemność i śmierć. Jest znakiem nocy i magii, emblematem straszliwej bogini Kali, żony Śiwy.
    Swastyka znana była w Indiach już w czasach przedaryjskich, w cywilizacji Doliny Indusu — Mohendżo Daro i Harappy (3 tysiąclecie p.n.e.). Od tamtej pory służy nieprzerwanie jako święty znak, malowany lub rzeźbiony na ścianach świątyń, progach domostw, monetach, okrętach wojennych, manuskryptach, książkach itd.
    Jest godłem religijnym w dżinizmie.
    U dźajnów jest symbolem siódmego spośród 24 Tirthankarów (dosł. „czyniący bród"), wielkich dobroczyńców, którzy wytyczyli dla ludzkości bezpieczne przejście (bród) przez rzekę życia, śmierci i ponownych narodzin.
    W buddyzmie reprezentuje stopy lub odciski stóp Buddy (Buddhapada) oraz Koło Prawa. Wraz z buddyzmem rozprzestrzeniła się w całej wschodniej Azji: Chinach, Japonii, Korei, Indochinach.
    W Tybecie używane są obie wersje swastyki: prawoskrętna —jako symbol lamaistyczny (buddyjski) i lewoskrętna — pierwotnej religii Tybetu bon-po.
    Swastyka uważana jest gł. za symbol indoeuropejski, ale znana była mieszkańcom innych kontynentów. Używali jej mieszkańcy Troi, Aten, Cypru, Rodos, Pompei, Macedonii, Rzymu, Kaukazu w epoce brązu oraz Egipcjanie, Etruskowie i Hetyci. Na północy znajdujemy ją u Celtów, Germanów i Słowian, a poza Europą — na obu kontynentach Ameryki prekolumbijskiej.
    Na ziemiach polskich świadectwa swastyki spotyka się już w (II w. p.n.e. — V w. n.e.). Zwana była swarzycą lub kołowrotem  i kojarzona głownie z kultem Swaroga.
    W swej starożytnej roli talizmanu przetrwała na Podhalu, gdzie nazywana jest "krzyżykiem niespodzianym", w różnych kształtach rzezana lub malowana na belkach stropu i w innych zakamarkach, miała – jako symbol Słońca – płoszyć "złe", które by chciało się zagnieździć w domu. Można ją zobaczyć m.in. w schronisku Murowaniec na Hali Gąsienicowej, w barierce klatki schodowej.
    Symbol swastyki szczególnie lubił Mieczysław Karłowicz, kompozytor i taternik, autor licznych pionierskich wejść i przejść tatrzańskich. Sygnował nim swoje znaki na górskich szlakach, bilety wizytowe i listy do przyjaciół. Gdy w 1909 zginął w lawinie pod Małym Kościelcem, przyjaciele postawili w miejscu jego śmierci głaz z pamiątkowym napisem i znakiem swastyki.
    Od 1933 do 1945 r. przywłaszczona przez Hitlera, swastyka funkcjonowała jako niechlubny symbol nazizmu i „czystej aryjskości". W odróżnieniu jednak od tradycyjnej swastyki, rysowanej jako krzyż prosty, swastyka hitlerowska rysowana była zazwyczaj ukośnie, obrócona o 45°. Skojarzona ze zbrodniami niemieckiego systemu nazistowskiego, swastyka obecnie uważana jest za symbol nazistowski i konkretnie jako taki (w stylistyce używanej przez nazistów) jest prawnie zabroniona w wielu krajach (np. w Niemczech regulują to przepisy niemieckiego kodeksu karnego StGB).

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )
     
     
  • Szadanga joga
    SZADANGA JOGA – joga sześcioczłonowa.
    W tej tradycji praktykuje się:
    pranajama  - kontroli oddechu,
    pratjahara  - powściągnięcie zmysłów,
    dajana – kontemplacja,
    dharana – koncentracja
    tarka – badanie, doświadczenie
    samadhi – skupienie
    Na uwagę zasługuje kolejność  - w innych tradycjach najpierw praktykuje się koncentrację a później medytację. Tu odwrotnie. Nowym elementem jest tarka.
    W sześciostopniowej jodze nie wspomina się o zasadach moralnych (jamach) i samodyscyplinie (nijamach), które tak ważne są w ośmiostopniowej (sztanga – joga) jodze według Patanjalego. 

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )
     



Polecamy:   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10
Joga kundalini – przebudzenie i opanowanie energii

Mnogość zajęć, które określane są jako różne rodzaje jogi, może już przyprawić o zawrót głowy. Wśród nich pojawia się kundalini. Samo słowo brzmi magicznie, a jogę kundalini otacza aura tajemnicy. Jest to jednak, wg jej zwolenników i adeptów, esencja jogi, emanacja życiowej energii, która przepływa ...

Jak wybrać matę do jogi?

Obecnie na rynku dostępnych jest wiele rodzajów i odmian mat do jogi. Różnią się fakturą, grubością, długością, kolorem, trwałością i tym, co najważniejsze, czyli parametrami antypo­ślizgowymi oraz ceną. Dlatego zawsze pojawia się pytanie - którą matę mam wybrać i czym się kierować przy wyborze?...

Przepisy ze zdrowej misy: Jarmużki z kuskusem

Jarmuż jest wyjątkową odmianą kapusty, uprawianą od starożytności do celów ozdobnych oraz jadalnych. Popularnością cieszy się przede wszystkim ze względu na bogatą zawartość przeciwutleniaczy, witaminy C i K, wapnia, żelaza oraz sulforafan – związków mających właściwości antynowotworowe. ...

Jak odzyskać czas?

Czas. Gdyby był na sprzedaż, pewnie byłby najlepiej sprzedawanym towarem na świecie, a w bankach ustawiałyby się kolejki po kredyt na zakup czasu. Niestety, a może "stety" nie można go kupić za żadne pieniądze. Ale dzięki filozofii slow life i minimalizmowi można nauczyć się, jak go odzyskać. ...

Joga i podnoszenie odporności na infekcje. To działa !

No i nadeszła. Jesień. A wraz z nią niestety sezon przeziębień i innych infekcji. Ale na szczęście nie jesteśmy bezradni wobec atakujących nas zewsząd zarazków. Możemy szybko podnieść swoją odporność dzięki praktyce jogi, co udowodniły już liczne badania naukowe....

6 pozycji jogi, które możesz wykonać jeszcze zanim wstaniesz z łóżka.

Znasz to uczucie, kiedy budzik dzwoni wcześnie rano, żwawo odkrywasz kołdrę i wstajesz z łóżka z uśmiechem na twarzy? Ja też nie ;) Ale to nic, poranki bywają trudne - to fakt, tylko nie wtedy, kiedy masz 6 przyjemnych powodów, żeby zamiast kolejny raz przedłużać drzemkę zacząć się powoli przebudzać...

Pietyzm w praktyce jogi

Dużo pisze się o jodze. Pisze się o jej dobroczynnym wpływie na organizm (ciało, sylwetkę, narządy wewnętrzne, kręgosłup) i psychikę. Warto jednak podkreślić jeszcze jeden rzadziej omawiany element, a mianowicie wpływ jogi na postawę życiową - na podejście do samego siebie, do innych ludzi oraz nast...

Nie taki kij straszny jak go malują … Jak oswoić chaturangę?

Nic nie wprowadza w lepszy nastrój jak kilka Powitań Słońca o poranku. Kiedy płynnie przechodzisz z jednej pozycji do drugiej, a ciało w pełni współgra z oddechem, czujesz jak powoli rozbudza się każdy mięsień a umysł staje się coraz bardziej trzeźwy. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie chaturanga ...

Premier, który propaguje jogę i narodowe wartości

Miłośnicy jogi na całym świecie, nawet jeśli w ogóle nie interesują się polityką, na pewno słyszeli nazwisko premiera Indii. Narendra Modi jest wielkim orędownikiem jogi, dzięki jego staraniom ustanowiono Międzynarodowy Dzień Jogi, a UNESCO wpisało ją na listę dziedzictwa niematerialnego świata....

Od przybytku boli głowa

Minimalizm został w ostatnich latach mocno spopularyzowany w Stanach Zjednoczonych i Europie, przesyconych wszechogarniającym konsumpcjonizmem. Jednak ojczyzną minimalizmu jest Japonia. Wynika on z japońskiej tradycji i stylu życia. Co zatem radzą japońscy mistrzowie minimalizmu?...

  
kalendarium wydarzeń
Poprzednie
Października 2017
Następne
PWŚCPSN
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
pokaż wszystkie
więcej
pokaż wszystkie
Partnerskie szkoły jogi
  

Partnerzy portalu
ZAPISZ SIĘ DO NEWSLETTERA

  
Joga Portal - Pierwszy, ogólnopolski serwis joga-joga.pl - Kraków - Poznań - Wrocław - Trójmiasto - Lublin
Wakacje z joga, wakacyjne kursy jogi oraz wyjazdy organizowane przez szkoły Jogi z całej Polski. Wyszukiwarka szkół jogi: Kraków, Poznań, Wrocław, Trójmiasto, Lublin a także wiele innych miast z całej Polski. Pozycje jogi, joga na DVD, książki o jodze,joga-sklep, forum a także medytacja, ajurweda, kursy rozwoju oraz masaż tajski. Najnowsze wydarzenia, pytania oraz odpoweidzi, wywiady oraz joga w ciąży i joga dla dzieci - Indie i joga w Indiach a także abc jogi i wakacje z jogą podróżowanie po Azji
likesoft