Dołącz do nas na
ZAPISZ SIĘ DO NEWSLETTERA


Słowniczek

szukaj definicji słowa:
 
  • Pańćatantra
    Pańćatantra („Pięcioksiąg") utwór pochodzący z pierwszych wieków naszej ery. Znany w Indiach, Persji, na Bliskim Wschodzie, Grecji w nowożytnej Europie. Przetłumaczony na dziesiątki języków na całym świecie.
    Jest to zbiór bajek, opowiadań i przypowieści, będący swego rodzaju podręcznikiem sztuki rządzenia państwem, napisanym w przystępnej formie dla synów królewskich.
    Głównym celem życiowym, afirmowanym przez ten utwór, jest artha, czyli krąg zainteresowań materialnych, czysto życiowych. Dobroduszność jest często traktowana jako głupota, za którą trzeba drogo płacić. Bramini i asceci również nie cieszą się wielką sympatią autorów. Na dworze władcy nie ma prawdziwej miłości ani przyjaźni, mogą one jednak istnieć poza pałacem.
    Głównymi bohaterami i narratorami Pańćatantry są 2 szakale, żyjące na dworze despotycznego króla - lwa. W wyniku intryg pałacowych umacniają swoje pozycje, praktycznie odsuwając potężnego lwa od władzy i czyniąc zeń marionetkę w swoich rękach.
    Pierwsze polskie wydanie Pańćatantry ukazało się w 1779 r. jako przekład z francuskiego. pt. „Powieści Pilpego, filozofa indyjskiego, zabawne, polityczne i moralne”.
    Niektóre z tematów bajek wykorzystał w swojej twórczości Ignacy Krasicki, powołując się przy tym na Ezopa lub La Fontai-nea.
    Jakże bardzo w duchu Pańćatantry brzmi morał ezopowej bajki Lis i kozioł: „Tak też powinni rozumni ludzie najpierw patrzeć na koniec, a potem brać się do dzieła" (Bajki Ezopowe, przełożył i opracował M. Golias. Wrocław 1961).
     
  • Papa
    PAPA  - zły, wadliwy.
    Począwszy od Mahabharaty służy jako pojęcie „grzechu".
    W Rygwedzie głównym strażnikiem prawa i moralności jest Waruna. Grzesznik wyznaje mu swoje przewinienia i wzywa, aby uwolnił go z więzów grzechu. Najczęstszą karą, jaką Waruna nakłada na winowajcę, jest puchlina wodna. Charakter tej choroby jest ściśle związany z również wodną naturą tego boga. Dlatego on to właśnie ma moc zmywania grzechów. Najgorszym występkiem jest wykroczenie przeciw zasadom Ładu kosmicznego i majestatowi Waruny.
    Późniejsze teksty wedyjskie, obok zmazy moralnej w postaci pęt, zaczynają traktować grzech jako swego rodzaju „zabrudzenie", które da się usunąć w sposób fizyczny, za pomocą ablucji (woda) lub ofiar dla boga Agniego.
    Skalanie dosięga człowieka nie tylko poprzez własne czyny, myśli lub słowa, ale można je także odziedziczyć po rodzicach lub innych krewnych. Można je również przekazać zupełnie obcym ludziom.
    Grzech przenosi również woda zużyta do rytualnych ablucji. Występki mają swoją gradację: od stosunkowo błahych, jak np. niedokonanie o wschodzie słońca odpowiedniego rytu, poprzez poślubienie żony przed starszym bratem, zabójstwo człowieka, bramina, aż po najcięższą zbrodnię, jaką jest zabójstwo płodu po 4 miesiącu ciąży.
    Traktaty normatywne nie rozróżniają wykroczeń przeciw rytuałowi (obowiązkom sakralnym) i moralności (etyce).
    Każdy czyn rodzi, owoc, ale i każdy grzeszny owoc można oczyścić za pomocą odpowiednich zabiegów.
    Według Upaniszad poznanie pomaga zrównoważyć każdą zbrodnię, bowiem uświadomienie
    sobie jedności i ułudy całego świata postrzegalnego powoduje, że jakiekolwiek działanie w tym świecie nie ma istotnego wpływu na taką wiedze.
    Bhagawadgita twierdzi, że łaska Pana, jaką obdarza on swoich oddanych i miłujących czcicieli (bhakti), jest w stanie zmyć grzechy nawet z poprzednich wcieleń.
    Literatura puraniczna prześciga się w wyliczaniu najrozmaitszych grzechów, podając jednocześnie tyle samo sposobów na skuteczne oczyszczenie się z nich. Propagowane są zwłaszcza pielgrzymki oraz kult świętych miejsc, najczęściej o czysto formalnym
    charakterze. Święta rzeka Ganga wybija się tutaj na pierwsze miejsce.
    Recytowanie, a nawet samo tylko słuchanie puran jest także bardzo dobrym antidotum na wszelki grzech.

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
     
     
  • Pariasi
    Pariasi, Parias – ogólne określenie ludzi nie będący członkami żadnej z 4 kast (warna) i przez to pozbawieni wszelkich praw. Często znajdują się na dnie ubóstwa i nędzy.
    Nazwa wprowadzona przez Europejczyków.
    Pariasi wykonywali prace uważane za nieczyste, których nie podjęliby się członkowie pozostałych czterech kast, jak np. ubój, sprzątanie nieczystości, prace w krematoriach itp. Uważani są za nieczystych w wyniku grzechów popełnionych w poprzednich wcieleniach.
    Według historyków pariasi to potomkowie ludów podbitych przez wojowniczych Ariów, którzy zawładnęli Indiami w II tysiącleciu przed naszą erą.
    W przenośni oznacza ludzi pozbawionych wszelkich praw, ludzie bez praw w społeczeństwie.
    Zwani także czandalami, harijanami, daliaci, matami, niedotykalnymi, zjadaczami psów.
    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Wikipedia - portal internetowy
     
  • Patala
    Patala  - świat podziemny , w którym było 7 krain o neutralnym charakterze. Mieszkały tam Nagowie (węże) istoty demoniczne itp.
    Pod Patalą miały znajdować się właściwe piekła (naraka), będące właściwym miejscem kary za grzechy. Nazywane są też „najniższymi światami". Ich liczba bywa różna: 4, 7,21 (3 x 7). Młodsze purany mówią nawet o tysiącach.

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )
     
  • Pitaras
    PITARAS („ojcowie") stanowią bardzo ważną kategorię mieszkańców zaświatów, głęboko tkwiącą w kulturze indoeuropejskiej. (np. polskie „dziady").
    Głównym źródłem wiedzy o nich jest literatura wedyjska i Mahabharata; późniejsze teksty wzbogacają, ale i jednocześnie rozmywają ich obraz.
    Terminem pitaras określa się głównie pierwszych mitycznych przodków i wieszczów, którzy przygotowali pradawne drogi dla zmarłych potomków i sami jako pierwsi nimi podążyli.
    Są kategorią istot różnych od ludzi i bogów, stworzoną oddzielnie.
    Ich panem i władcą jest Jama (dosł. „bliźnię"), określany później jako Pitrypati („Pan Ojców"), Pitryradźa („Król Ojców").
    Mówi się także o nich jako mieszkańcach „trzeciego nieba". W późniejszych tekstach ich częstym miejscem pobytu jest świat podziemny, nigdy jednak piekło. Wiodą podobne bogom życie, ucztują wraz z nimi, jeżdżą tymi samymi co bogowie rydwanami.
    Siedzą wspólnie na ściółce ofiarnej, ale zwróceni w kierunku południowym.
    Pitaras składa się, podobnie jak bogom, ofiary z jedzenia i picia, dokonywane z towarzyszącym im okrzykiem swadha (dla bogów — swaha).
    Droga pitaras (pitryjana), związana z księżycem, jest wyraźnie oddzielona od związanej ze słońcem drogi bogów (dewa-yana). Także świat niebiański (swarga-loka) jest przeciwstawiany światu pitaras (pitry-loka). Brama do tego pierwszego znajduje się na północnym-wschodzie, zaś do drugiego na południowym-wschodzie.
    Podobnie jak bogów, błaga się ich o bogactwo, męskie potomstwo, długie życie itp.
    Dla nich odprawia się specjalną ofiarę śraddha (dosł. „związany z wiarą, wiernością, czcią"). W najprostszej formie taką ofiarą mogła być tylko woda, mleko, trochę pożywienia, składane codziennie przez pana domu (gryhastha) przed posiłkiem. Powinny to być jednak gomółki z gotowanego ryżu zmieszanego z ziarnem sezamowym, mlekiem, masłem topionym i miodem. Główne rytuały odprawiane były przede wszystkim jesienią - (październik-listopad).
    Jej adresatami, poza mitycznymi pitaras, są zwykle 3 ostatnie pokolenia przodków z linii męskiej pana domu. Nie jest to jednak typowa ofiara dla zmarłych, bowiem godnym niej zostaje zmarły dopiero w rok po śmierci i po odprawieniu przez męskiego potomka ofiary sapindikarana (w wolnym przekładzie „przyjęcie w poczet pitaras.").
    Zaniechanie jej odprawienia powoduje, że zmarły staje się złośliwym duchem Pręta (dosł. „ten, który odszedł"). Mówi się nawet, że „syn wybawia człowieka z piekła".
    Pitaras czczeni są nie tylko przez ludzi, ale i przez bogów, demony, węże itd. Do ich zadań należy pilnowanie prawa i moralności, a ich byt uzależniony jest od działań rytualnych, spełnianych przez męskich potomków. W tych tzw. rytuałach domowych niezbędny jest udział żony pana domu.



     
  • Pozycje relaksowe
    Słowo „relax” znaczy odprężyć, zwolnić, rozluźnić, osłabić. Według innej definicji relax to spowodowanie lub ułatwienie stanu rozluźnienia, obwiśnięcia, zwiotczenia, uspokojenia, osłabienia i zwolnienia.
    Potrzebę odprężenia i uwolnienia od stanów nadmiernego napięcia psychofizycznego człowiek odczuwał od najdawniejszych czasów. Świadczą o tym znane z historii kultury i cywilizacji różne sposoby odcinania się od przykrych doznań i przeżyć. Taniec, zioła, odosobnienie to niektóre techniki, które stosował człowiek od najdawniejszych czasów.
    Wraz z rozwojem cywilizacji, oddaleniem się od natury poziom stresu, niepokoju wzrósł, szczególnie u ludzi Zachodu. Dla ich potrzeb podejmowano dużo prób opracowania ćwiczeń relaksacyjnych.
    Jednym z najwybitniejszych badaczy stanu relaksacji był niemiecki psychiatra J. Schulz. Podkreślał, że stan głębokiego zrelaksowania osiąga się poprzez racjonalne i powtarzające się ćwiczenia.
    Praktyka jogi, w której wykonuje się poszczególne ćwiczenia, spokojnie oddychając wydaje się być idealnym środkiem relaksacyjnym.
    W praktyce jogi każda, bez wyjątku sesja kończy się relaksem. Świadome rozluźnienie ciała po wykonywaniu asan jest bardzo efektywnym relaksem. Zrelaksowane i wyciszone ciało pozwala na głębszą koncentrację i skierowanie świadomości do wnętrza, gdzie bije źródło naszej wewnętrznej harmonii.
    Pozycje relaksowe (viśranta karaka) to:
    Supta virasana
    Supta Baddha Konasana
    Salamba Purvottanasana
    Salamba Sarvangasana
    Setubandha Sarvangasana
    Viparita Karani
    Śavasana
    Pozycje relaksowe pomagają w szybkim czasie głęboko wypocząć fizycznie i psychicznie, zregenerować siły, uspokoić. Pomagają w tym rozluźnione mięśnie.
    Pozycje te odprężają i wyciszają dając odpoczynek całemu organizmowi. Jednocześnie uczą pogłębionej samoobserwacji, tak ważnej m.in. dla  ćwiczeń oddechowych (pranajamy).
    Leżenie na wznak na ziemi, jak nieboszczyk to śavasana. Usuwa zmęczenie i przynosi spokój umysłu.
    W tej pozycji rozluźniają się wszystkie części ciała, skóra, mięśnie, nerwy. Energia, która zwykle wypływa z ciała, zostaje zwrócona i płynie do wewnątrz. Jest zachowywana , a nie rozpraszana.
     
    Pozycja działa odświeżająco, koi nerwy i wycisza umysł.
    Sposób wykonania: zadbaj, abyś leżał wygodnie, na czymś płaskim. Podczas opuszczania kręgosłupa na podłogę, uczyń go wypukłym, tak, aby kręgi zbliżały się do podłogi jeden za drugim. Boki tułowia powinny rozszerzać się na zewnątrz. 
    Trzymaj klatkę piersiową rozluźnioną.
    Opuszczaj do ziemi podstawę tyłu czaszki. Nie napinaj szyi i gardła. 
    Zamknij oczy. Kiedy rozluźnisz dolną szczękę, Twoje uszy i bębenki uszne będą rozluźnione. Rozszerz łopatki na boki, ale trzymaj barki z dala od szyi, tak, aby leżały płasko na podłodze. Połóż dłonie na podłodze, środkami dłoni do sufitu, trzymaj palce rąk rozluźnione.
    Rozluźniaj skórę na udach, pośladkach, bokach tułowia, rękach, wargach, policzkach, czole. Rozluźniaj wszystkie mięśnie. Spraw, aby skóra była miękka na całym ciele.
    Nie oddychaj głęboko. Oddech powinien być subtelny, gładki i cichy.
    Skieruj mózg, oczy w kierunku ośrodka serca.
    Oddaj siebie, swoje ciało, umysł Matce Ziemi, tak, aby stać się osobą spokojną i pasywną.
    To jest całkowity relaks.
    Pozostań w tej pozycji 10-15 minut.
    (na podstawie Gita S.Iyengar  Joga doskonała dla kobiet)
     
    Patanjali napisał trzy dzieła. O gramatyce (Mahabhyasya), o medycynie (Patańdżalatantra) oraz o jodze (Jogasutry)
    Zwykle przyjmuje się, że Jogasutry powstały w II wieku przed erą chrześcijańską, jednak poszczególne części znane były już dużo wcześniej, a niektóre fragmenty cytowane są w źródłach o prawie 2 tysiące lat starszych.
    Na Joga sutry składa się 196 aforyzmów, które obejmują wszystkie aspekty życia
    Dzieło jest podzielone na cztery rozdziały (pada), które są kolejno zatytułowane:
    1. samadhi pada ( o kontemplacji)
    2. sadhana pada (o praktyce)
    3. wibhuti pada ( o zdolnościach i mocach)
    4. kaivalja pada ( o wolności i wyzwoleniu)
    Cztery rozdziały odpowiadają podziałowi na cztery kasty, cztery stadia życia, cztery cele życia. Ostatecznym efektem postępowania ścieżką wskazaną w Jogasutrach jest doświadczenie bez wysiłkowego, niepodzielnego stanu widza.
    Język Jogasutr jest bardzo trudny, każde słowo w poszczególnej sutrze jest zwięzłe i precyzyjne. Nie mniej pisane były w sanskrycie, który nie jest łatwym językiem do tłumaczenia. Często w terminologii europejskiej nie ma odpowiedników słownych dla teorii zamieszczonych w traktacie.
    Dlatego też jest wiele interpretacji Jogasutr.
    Jedyne polskie (oficjalnie wydane) tłumaczenie jest autorstwa Leona Cyborana „Klasyczna joga indyjska”
    Niewiele wiemy o Patanjalim, autorze Jogasutr. Nie wiadomo, kiedy żył (czy w II, III czy V wieku przed Chrystusem), kiedy napisał swój słynny traktat.
    Legenda głosi, że pewnego razu Wisznu, spoczywający na Adiśeszy, władcy wężów, który służył mu za łoże, oglądał taniec Sziwy. Był zachwycony tym tańcem, zaczął tańczyć wraz z Sziwą. Jego ciało na skutek wibracji tanecznych stało się bardzo ciężkie, tak, że Adiśesza, na którym leżał Wisznu nie mógł złapać tchu, czuł się przyduszany.
    Kiedy taniec się zakończył, ciało Wisznu stało się ponownie lekkie. Adiśesza był zdziwiony tą zmianą, zapytał Wisznu o jej przyczynę.
    Kiedy Wisznu wyjaśnił, że wibracja tańca uczyniła jego ciało ciężkim, Adiśesza zapragnął nauczyć się tańca, aby móc nim zachwycać innych.
    Wisznu powiedział, że niedługo Sziwa obdarzy Wisznu łaską napisania komentarza do gramatyki, a później będzie mógł się poświęcić doskonaleniu w sztuce tańca.
    Adiśeszę to proroctwo bardzo ucieszyło.
    Zastanawiał się, kto mógłby być jego matką na ziemi. Podczas medytacji zobaczył boginkę imieniem Gonika, która modliła się o odpowiedniego syna, któremu mogłaby przekazać to, czego się nauczyła. Pomyślał, że ona byłaby dobrą matką. Czekał na odpowiednią chwile, aby stać się jej synem.
    Gonika miała świadomość, że już niedługo jej pozostało życia, często więc modlił się o syna.
    Patrząc na Słonce (żywego świadka Boga na ziemi) napełniła dłonie wodą i błagała o spełnienie swojego pragnienia. W chwili, gdy chciała ofiarować wodę, otworzyła oczy i popatrzyła na dłonie. Ku swojemu zdziwieniu spostrzegła w nich poruszającego się malutkiego węża, który w końcu przyjął ludzką postać. Ten mały chłopczyk pokłonił się przed Goniką i poprosił ją o zaakceptowanie jako syna.
    Ona z radością wyraziła zgodę i nazwała go Patańdżali.
    Pata znaczy „spadający” lub „opadły lub ”ten, który zstąpił”,  anjali – „ofiara” i „ dłonie złożone do modlitwy”. Od modlitwy Goniki, która miała złożone dłonie do modlitwy pochodzi imię Patanjalego.
    Patanjali, wcielenie Adiśeszy, tego, na którym spoczywa Wisznu, stał się uznanym autorem traktatów o gramatyce, ajurwedzie, Jogasutr.
    Dzieła pokazują, że jogini powinni dążyć do czystości mowy, doskonałości ciała i dojrzałości umysłu.
    Przed zajęciami jogi w niektórych szkołach śpiewa się hymn do Patanjalego w hołdzie dla tego twórcy jogi.
    Jogena czittasja padena waczam
    Malam siarirasja cza waidjakena
    Jopa karot tam prawaram muninam
    Patańdżalim prańdźalir anato smi
    Abahu – puruszakaram
    Sankha – czakrasi – dharinam
    Sahasra – sirasam – svetam
    Pranamami Patańdżalim
    Słowa te oznaczają:
    Oddaję pokłon najszlachetniejszemu z mędrców Patanjalemu, który wskazał drogę do spokoju umysłu w swym dziele o jodze, do jasności mowy w dziele o gramatyce i do czystości ciała w dziele o medycynie. Oddaję cześć Patanjali, którego górna część ciała ma kształt człowieka, który dzierży konchę, zaś jego głowę otacza tysiącgłowa kobra.
    Posąg Patanjalego ma następująca symbolikę:
    Jest to pół wąż, pół człowiek. Ludzka forma oznacza indywidualność człowieka. To, że jest on obdarzony inteligencją, która pozwala mu osiągnąć cel poprzez własne wysiłki.
    Forma węża jest nawiązaniem do tego, że Patanjali jest wcieleniem władcy wężów, a także symbolizuje ruch i ciągłość praktyki, której nie można osiągnąć przed zakończeniem celu.
    Trzy i pół spirali poniżej pępka symbolizują:
    - dźwięk AUM – mistyczny symbol Boga. Każda spirala to jedna litera. Pół spirali to półksiężyc z kropką.
    - trzy guny (jakości umysłu) : sattva, rajasi i tamas. Pół spirali – stan poza nimi.
    - to, że jest mistrzem jogi, gramatyki i Ajurvedy. Pół spirali – osiągnięcie stanu kaivalyi (jedności, wyzwolenia).
    Koncha w lewej ręce symbolizuje stan uważności i gotowości, aby stawić czoła przeszkodom pojawiającym się na ścieżce jogi. Jest również symbolem jnany – mądrości.
    Dysk (cakra) w prawej ręce to symbol opieki. Przezwyciężenie niewiedzy poprzez najwyższe wysiłki.
    Miecz trzymany poniżej pasa oznacza odcięcie ego, dumy i odczuwania „ja”, co jest główną przeszkodą przesłaniającą istotę prawdziwego bytu. Jest to miecz wiedzy (jnana), przezwyciężający niewiedzę (ajnana).
    Kaptur nad głową jest oznaką ochrony ze strony Adiśesy, władcy wężów. Praktykujący nieustannie pozostaje pod jego opieką, pod warunkiem, że poddaje się Najwyższemu, co jest symbolizowane przez złożone ręce w geście namaskara.
    Tysiącgłowa kobra (Sahara sirasam śvetam) oznacza, że Patanjali prowadzi nas na tysiąc sposobów, pokazując nam liczne metody, praktyki i techniki, aby odkryć Duszę wewnątrz nas.
    Patandżali jest najbardziej znany jako autor Jogasutr.
     
    Asana w dosłownym tłumaczeniu znaczy pozycja siedząca.
    Termin ten bywał też używany na określenie kobierca trawy,
    dobrze wygarbowanej skóry zwierzęcej, a także kwadratowej połaci materiału lub maty używanych do wygodnego siedzenia na ziemi.
    W Jogasutrach Patandżalego słowo asana nabrała filozoficznego wymiaru, nawiązującego do praktyki jogi. Według Patandżalego sthira sukham asanam, czyli asana jest doskonałą stabilnością ciała, zrównoważeniem rozumu i szczęśliwością ducha.
    Guruji Iyengar podał następującą definicję asany: „ Asana jest to proces przyjmowania pozycji i zatrzymywania się w niej, w którym poprzez zrównoważenie inwolucyjnego ruchu świadomość uzyskuje stan spokoju”
    Zatrzymywanie się w pozycji oznacza refleksję nad nią. Pozycja zostaje ponownie przemyślana i poprawiona tak, że rozmaite kończyny i części ciała umieszczane są na swych miejscach w odpowiednim porządku, co przynosi im odczucie odpoczynku i lekkości, zaś świadomość doświadcza wówczas spokoju i wyciszenia przenikającego całe ciało - kości, stawy, mięśnie, ścięgna i komórki ("Drzewo jogi"). Jako kombinacja wchodzenia w pozycję i trwania w niej, wykonywanie asany jawi się jako proces o strukturze zbudowanej na powtórzeniach. Ćwiczący wciąż wraca do przyjętej pozycji, by wciąż na nowo dopasowywać ją i poprawiać, zaś ta poprawiona już pozycja jest punktem wyjścia do kolejnych dopasowań.
    Asana będąc wchodzeniem w pozycję i trwaniem w niej jest rodzajem bycia w równowadze
    Być w równowadze oznacza zawierać w sobie zintegrowane przeciwieństwa. W każdej z pozycji współistnieją dwie podstawowe, przeciwstawne sobie tendencje zwane ewolucją i inwolucją Ewolucja to ruch od wnętrza na zewnątrz, inwolucja – ruch odwrotny. Te poruszenia powinny być w równowadze, która daje spokój i wyciszenie.
    Natomiast Gita prezentuje bardziej filozoficzne rozumienie asany, czyli jako utrzymywanie ciała w określonej pozycji z myślą o Bogu, który jest wewnątrz nas. W asanie trzeba stać pewnie. Opanowanie asany przychodzi wtedy, gdy znika wysiłek i pojawia się stabilność, która daje błogość. W tym stanie asana nie jest wykonywana przez ciało fizyczne czy fizjologiczne lecz przez wewnętrzną jaźń. Zostaje osiągnięta jedność ciała, umysłu i duszy. 
    Niezależnie od definicji w szkole Iyengara w praktyce wykonywania asan potrzebna jest dyscyplina i skupienie, aby penetrować jej głębię w najodleglejszych częściach ciała. Należy angażować komórki, włókna, stawy i mięśnie do współpracy z umysłem. Prawidłowe wykonanie asany uwalnia od par przeciwieństw: rozkoszy  i bólu, kurczenia i rozciągania, ciepła i zimna.
    Asany działają psychofizjologicznie, a nie tylko zewnętrznie jak ćwiczenia fizyczne. Rozwijają świadomość wewnętrzną i stabilizują umysł. Joga jest praktyką ciała, umysłu i duszy. W ćwiczeniach fizycznych ruchy mogą być wykonywane z precyzją, podczas gdy w jodze, wraz z precyzją praktykowana jest głębsza uważność, która przynosi równowagę ciała i umysłu.
    Rozwijają mięśnie, usuwają sztywności, dzięki czemu ruchy stają się swobodne. Zajmują się jednak bardziej ciałem fizjologicznym i organami wewnętrznymi niż ciałem fizycznym. Wzmacniają i ożywiają narządy wewnętrzne takie jak wątroba, śledziona, płuca, jelita, nerki. Każda asana jest ćwiczeniem organicznym, które usuwa toksyny.
    Asany można podzielić na kilka grup, z których każda ma nieco inne działanie.
    Pozycje stojące: dające dużo wigoru, odświeżają ciało i umysł, usuwając napięcia i ból. Stymulują trawienie, regulują funkcje nerek poprawiają krążenie i oddech, uczą też zasad właściwego ruchu.
    Pozycje odwrócone: odnawiają cały organizm, odciążając nogi pozbawiają je napięć, przez odwrócenie organów uaktywniają części ociężałe, poprawiają krążenie i tonizują system gruczołów dokrewnych., wzmacniają system nerwowy i emocjonalny.
    Skłony do przodu i siady: usuwają zmęczenie, odświeżają mózg i łagodzą napięcia nerwowe, regulują ciśnienie krwi , pomagają w bezsenności.
    Wygięcia do tyłu: są odmładzające, dodają energii i zwalczają depresję, otwierają klatkę piersiową i uelastyczniają kręgosłup, wzmacniają ramiona i barki a umysł i ciało stają się czujne.
    Skręty: są bardzo efektywne w usuwaniu bólów pleców i głowy i sztywności karku i barków. Gdy tułów jest skręcany nerki i organy brzucha są ćwiczone , co poprawia trawienie. Kręgosłup staje się elastyczny a biodra poruszają łatwiej..
    Pozycje relaksowe - pomagają w szybkim czasie głęboko wypocząć fizycznie i psychicznie oraz zregenerować swoje siły, wyciszyć się i uspokoić.
     
    Ahimsa  - niekrzywdzenie, nieszkodzenie, niezabijanie, czy też niestosowanie przemocy.
    Zasada moralna, która nakazuje nie wyrządzania krzywdy słowem, myślą, uczynkiem żadnym istotom żywym.
    W imię tej zasady nie wystarczy należy zaniechać gwałtu i agresji – trzeba to jeszcze zrobić z miłości do wszystkiego, co żyje, zdawać sobie sprawę z tego, że nasze życie jest nierozerwalnie związane z życiem innych ludzi i dlatego starać się z całych sił pomagać innym. Zwolennik ahimsy jest surowy wobec własnych wad, ale tolerancyjny wobec wad innych.
    Ahima dotyczy również praktyki asan. Osoba praktykująca powinna uwzględniać ograniczenia i możliwości swojego ciała. Nie wolno wykonywać na siłę ruchu, gdyż grozi to urazem, czyli skrzywdzeniem siebie. Z drugiej strony kierując się lenistwem, bądź ulegając słabościom ducha, nie wykonując pełni możliwości ruchu, również jest się w sprzeczności z ahimsą, gdyż zaniedbywanie ciała, uniemożliwianie wydobycia jego pełnego potencjału jest też przemocą, tyranią naszych złych nawyków i charakterów. W asanie trzeba pracować tak, aby zrównoważyć przemoc i brak przemocy.
    Podobnie jest, gdy zbyt zajęci jesteśmy ciałem fizycznym, a zaniedbujemy rozwój intelektualny czy duchowy.
    Doktryna ta została współcześnie upowszechniona przez Mahatmę Gandhiego, który wykorzystał ją w procesie pokojowego zdobywania niepodległości przez Indie.Nadał jej interpretację walki bez stosowania przemocy – non viloence.
    Niyamy – zasady, które powinien przestrzegać jogin w stosunku do siebie. Niyamy afirmują pozytywne postawy i działania. Dzięki tym zasadom wiemy, co należy robić, a czego nie.
    Te pięć nijam odpowiada pięciu powłokom człowieka (ciało anatomiczne, fizjologiczne, mentalne, intelektualne, duchowe) i pięciu elementom natury (ziemi, wody, ognia, powietrza, eteru).
    Przestrzeganie niyamy rozwija życzliwość, współczucie oraz zdystansowanie. Jest dodatkową pomocą w oczyszczaniu ciała, umysłu i rozumu.
    Patańdżali podaje pięć zasad, pozostałe pochodzą z innych tekstów.

    1) Śaucza – czystość. Dotyczy nie tylko czystości zewnętrznej typu kąpiel, wykonywanie asan (pobudzają ciało i usuwają niego toksyny) i pranayamy (czyści i wentyluje płuca), ale i wewnętrznej. Za czystość wewnętrzną uważa się wolność od negatywnych emocji, myśli.
    2) Santosa – zadowolenie i spokój, które są stanem umysłu. Santosa jest pogodzeniem się z tym, co przynosi los, jest zadowoleniem i spokojem umysłu. To głębokie przeświadczenie, że do prawdziwego szczęścia potrzeba nam naprawdę niewiele i że to, co najważniejsze jest nam dane za darmo - Ziemia, Słońce, powietrze, miłość, przyjaźń. Zasada sanotosy to docenianie tego, co osiągnęliśmy, co posiadamy, związana z nimi radość, a jednocześnie dystans do wszelkich strat i nieoczekiwanych sukcesów – nie wpadanie ani w przesadną euforię, ani w czarną rozpacz, ale pogodny spokój.
    3)Tapas – surowość, gorliwy wysiłek, aby opanować pragnienia zmysłowe bez względu na przeciwności. Prowadzi do czystości w myślach, słowach, i uczynkach. Cały proces kształtowania charakteru można nazwać praktyką tapasu. Jest to praca bez jakiejkolwiek egoistycznej pobudki.
    Tapas może dotyczyć ciała – kayika, mowy – vacika lub umysłu manasika
    4) Swadhjaja - studiowanie świętych ksiąg i własnej jaźni. Jest to skoncentrowanie wszystkich sił ciała, umysłu i intelektu do osiągnięcia szczytów duchowych możliwości. Przez svadhjaję rozumiemy również edukację samego siebie, rozwój, zmiana poglądów, wiedza.
    5) Iśwara-pranidhana - poddanie jaźni Bogu, nieangażowanie się w doczesność. To Bóg wie, co jest dla nas dobre, tak więc „niech się dzieje wola Twoja”. Umysł, intelekt i wola poddawane są Bogu.
    Pozostałe zasady:
    Astikya- przekonanie o istnieniu Boga i słuszności św. pism.
    Danam- miłosierdzie- zdobywanie dóbr legalnymi sposobami i rozdzielanie ich pomiędzy potrzebujących.
    -Siddhanta-vakya-śravanam- posłuszeństwo ustanowionym doktrynom.
    -Hri- skromność i pokora przy wykonywaniu dobrych uczynków.
    -Mati- wiara w wiedzę pochodzącą z Ved
    -Japa- recytacja mantr- powtarzanie mantry ma na celu skupienie uwagi na jednej myśli, prowadzi to do jednopunktowej koncentracji.
    -Vrata- obrzędy religijne – odprawianie ich. 
    Yamy –zasady moralne
    Są to zasady postępowania w stosunku do innych, czyli dyscyplina społeczna. Wskazują, czego powinniśmy unikać, aby nie przynieść szkody sobie i innym.
    Yamy nazywane są korzeniem jogi. Pozwalają utrzymać w równowadze 5 organów działania- ręce, nogi, usta, narządy rozrodcze i narządy wydalnicze. Jeśli poprzez ćwiczenia zostaną one opanowane – człowiek nie będzie zdolny do niewłaściwego czy złego postępowania.
    Zasady yamy dzielą się na pięć elementów:
    Ahimsa - nie wyrządzanie krzywdy słowem, myślą i uczynkiem (
    Satya - szczerość, prawdomówność i uczciwość
    Asteya powstrzymanie się od kradzieży lub sprzeniewierzenia majątku albo dobytku drugiego Brahmacarya czystość
    Aparigraha nie przyjmowanie darów oraz posiadanie tylko tego co niezbędne, bez uczucia zachłanności
    Nazywamy je "solennymi, uniwersalnymi ślubowaniami", gdyż są nieograniczone pochodzeniem, miejscem, czasem lub sposobem pojmowania obowiązku. Powinny być one bezwarunkowo przestrzegane przez każdego, a szczególnie przez adeptów jogi, niezależnie od pochodzenia i okoliczności, z zastrzeżeniem dotyczącym różnic kulturowych, takich jaki obrzędy religijne, przyrzeczenia i powołania niektórych ludzi. Kształtują podwaliny zasad, na których opiera się społeczeństwo.
    Istnieje wiele typów ludzkich, o różnych charakterach i temperamentach, dlatego też jest kilka odpowiadających im rodzajów jogi. Są one jednak jak ścieżki górskie, które wszystkie wiodą na szczyt. Im bliżej wierzchołka, tym bardziej się do siebie zbliżają, by w końcu połączyć się w jedną -  Radża jogę. Jogę świadomości. Dzięki skupianiu całej uwagi na świadomości, odkrywany siebie, czyli naszą właściwą istotę, uczymy się przenikać poza naszą osobowość
    Mówi się o niej także asztanga-joga (ośmiostopniowa joga), ponieważ dzieli się na osiem części:
    1. jama - zasady moralne
    2. nijama - samooczyszczanie
    3. asana - pozycje ciała
    4. pranajama - powściągnięcie prany
    5. pratjahara - powściągnięcie wrażeń zmysłowych
    6. dharana - koncentracja
    7. dhjana - kontemplacja
    8. samadhi - skupienie, pełna, doskonała realizacja.
    Tych osiem stopni radża - jogi prowadzi do systematycznego pozyskiwania
    wewnętrznego spokoju, czystości, samokontroli i poznania.

    Dżniana joga
    Jest to joga mądrości, zjednoczenie dokonuje się poprzez poznanie i wiedzę. Według tej praktyki joga jest ścieżką prowadzącą do mądrości przez poznawanie, rozumienie i wiedzę.
    Przeznaczona jest dla osób o dużych uzdolnieniach intelektualnych i zainteresowaniach naukowych. Praktykujący tę ścieżkę pragną traktować wiedzę w kategoriach intelektualnych, dowodzić empirycznie poszczególne teorie, sprawdzać je, klasyfikować, eksperymentować w nowych obszarach wiedzy.
    Pierwszym etapem tej praktyki jest przezwyciężenie (Awidii) niewiedzy i poznawanie rzeczywistych wartości, czyli rozpoznawanie (Wiweka). Drugim - wzniesienie się ponad wiedzę o świecie zewnętrznym w poznanie wieczystego oraz zdobycie „obojętności” na smutki i radości naszej osobowej natury (Wajragja). To prowadzi do trzeciego i ostatecznego stanu zwanego Mukti lub Moksza czyli do wyzwolenia.
    Do kroczących tą ścieżką zalicza się wszystkich uczonych i filozofów od czasów starożytnych po nowoczesnych.
     
    Bhakti oznacza miłość i oddanie Bogu oraz jego stworzeniu, respekt i szacunek do wszystkich żyjących stworzeń i całej przyrody.
    Dla ludzi z natury kochających jest to najprostsza, najłatwiejsza i najbardziej ekstatycznie radosna joga, bowiem sama w sobie jest środkiem, celem i owocem. Żyje się po to, aby móc kochać. Miłość  daje uczestnictwo w naturze Boga.
    Przymiotnikiem, który czasem się używa dla jej określenia, jest „kosmiczna”, chcąc wyrazić jak jest szeroką i wszechogarniającą. Każda myśl każdy czyn, każda tęsknota kieruje się ku Bogu, którego Bhakta widzi wszędzie i w każdym. Uczestnicząc w kosmicznej energii miłości, bierze niejako udział w jej doskonałości, szczęściu, nieśmiertelności Jeśli człowiek choć raz doświadczy i dozna bożej miłości, niczego więcej nie pragnie. Bo prawdziwa miłość to Bóg.
     
    Karma joga
    Słowo karma oznacza działanie, czyn. Każde ludzkie działanie – oddychanie, mówienie, ruch, jak również i myśl oraz każde słowo – to karma.
    Karma joga to joga bezinteresownego czynu, zwanego służeniem, to joga wyzwolenia przez pracę.
    Jest to joga dla człowieka praktycznej działalności. Ludzie, prawdziwie altruistycznie pracujących dla społeczności, których niemało spotyka się w zachodniej cywilizacji idą nieświadomie drogą karma jogi. Cechuje ich spokój i zadowolenie wewnętrzne, które towarzyszy zawsze dobrym czynom.
    Życie ucznia kierującego się zasadami Karma Jogi choć pozornie może nie różnić się niczym od życia zwykłego człowieka w istocie jest zupełnie odmienne. Nie stara się nigdy unikać przykrości i niewygód raczej idzie im naprzeciw uważając je za najlepsze sposobności do wyrobienia charakteru i zdobycia samodyscypliny. Wita wszystko, co mu przynosi los spokojnie i bezosobiscie mniej dbając o własną wygodę i przyjemność aniżeli o dobro innych.
    Widzi jasno iż światem rządzi Prawo Karmy tj. kosmiczne prawo przyczyny i skutku. Wszystko, co człowiek robi, co myśli lub, o czym mówi, według prawa odpłaty, prawa akcji i reakcji, wróci z powrotem do niego. To, co można nazwać szczęściem jest rezultatem wcześniejszych pozytywnych czynów człowieka, a to, co się objawia jako nieszczęśliwy los jest wtórnym rezultatem wcześniejszego negatywnego postępowania. Innymi słowy swoimi czynami współczesnymi człowiek określa swą przyszłość.
    Z karmą łączy się pojęcie dharmy. Oznacza wypełnianie obowiązku przez podjęcie takich zadań, do których mamy wrodzone dyspozycje i zdolności. Nie ma bowiem większej przewiny na drodze indywidualnego rozwoju jak zaparcie się samego siebie
    Karma jogę (podobnie jak hatha joge) należy praktykować łącznie z innymi systemami gdyż bez niej mogą one niewiele przynieść pożytku, a nawet łatwo się wypaczyć.

    Hatha joga
    Ha oznacza energie aktywną, gorącą, słoneczną, męską. Tha pasywną, zimną, księżycową, kobiecą.
    Hatha to stan równowagi między tymi przeciwieństwami
    Podstawą hatha-jogi jest praca z ciałem i oddechem. Na poziomie fizycznym jest to wykonywanie asan (pozycji jogi) których praktyka uelastycznia mięśnie, stawy, ścięgna. Na poziomie fizjologicznym jest to świadome oddziaływanie na narządy wewnętrzne w taki sposób, aby poprawiać ich funkcjonowanie. Prawidłowo wykonywane asany dają stabilność, zdrowie i lekkość. Harmonizują całe ciało, przynoszą psychiczną równowagę i przeciwdziałają chwiejności umysłu.
    Praktyka pranayamy (ćwiczeń oddechowych) uspokaja umysł i wzmacnia oddziaływanie asan. Joga mówi, że długość życia człowieka mierzy się ilością wykonanych oddechów. Długie, spokojne oddechy pozwalają, aby ciało pozostawało w spokoju i odprężeniu nawet pod naciskiem stresu.
    Najbardziej znana w Polsce szkoła hatha-jogi to joga według B.K.S Iyengara. Jest precyzyjna i dynamiczna. W czasie zajęć nauczyciel tej metody będzie przypominał o oddychaniu, przykładając uwagę do precyzyjnego ułożenia stóp, rąk, kręgosłupa, miednicy, zastosuje też pewne pomoce: maty, koce, paski, klocki drewniane, krzesła, liny, drabinki itp. Wszystko po to, aby pozycje były stabilniejsze, dokładniejsze i dostosowane do możliwości osób ćwiczących.
     
    Joga
    Według klasycznej definicji Patandżalego to powstrzymanie poruszeń umysłu. Samo słowo joga oznacza łączyć, scalać, ujarzmiać.
    Najważniejszym aspektem jest wysiłek adepta, aby ujarzmić umysł, co jest potrzebne do zwrócenia się w stronę duchową.
    Obecnie słowo joga służy do określenia wszelkiej praktyki (techniki ascezy i metody medytacji) zmierzających do samodoskonalenia się. Stąd czasami w literaturze można się natknąć na pojęcia joga chrześcijańska, hebrajska.
    Jeszcze węższe znaczenie terminu joga to różne praktyki, które wytworzyły niemal wszystkie religie i systemy filozoficzne Indii.
    Jogin uważa, że istnieje transcendentalny cel, który powinien osiągnąć, jednak nie na drodze religijnych uniesień a systematycznego, praktycznego nastawienia do przeżywanych doświadczeń.
    Z tą definicją zgadza się B.K.S Iyengar (najbardziej popularny, obecnie żyjący jogin), który twierdzi, że joga jest praktyczną filozofią, stworzoną po to, aby jej doświadczać, a nie nad nią dyskutować. Kluczowe pojęcia dla jogi to praktyka (abhyasa) i wyrzeczenie (vairagiya). Dlatego Iyengar proponuje swoją definicję: Joga jest powstrzymaniem cierpienia.
    Wielość definicji a za tym idzie stylów praktyki jogi daje możliwość odnalezienia swojej drogi, która prowadzi do tego samego celu – zjednoczenia swojej świadomości z wyższą.
    Ścieżki jogi są ze sobą wzajemnie powiązane. Są różnymi drogami na szczyt, które w wielu miejscach krzyżują się.
    Te różne ścieżki to: karma-joga, dżniana-joga, hatha-joga, bhakti-joga i radża-joga.
    Na drodze bhakti joga jest się wtedy, gdy człowiek wierzy w Boga i z miłością zwraca się do bliźnich i przyrody, gdy pomaga i wspiera innych jest to karma – joga. Medytacja, ćwiczenia jogiczne prowadzą go w stronę radża -joga, rozmyślania o sensie życia i rozwoju - dżniana – joga. Hatha – joga to praca z ciałem fizycznym, wewnętrznymi procesami energetycznymi i psychicznymi oraz ze świadomością.
     
  • Prakaśa
    Prakaśa – przejrzystość, jasność.
    Jest to podstawowa cecha boskości. Prakaśa jest cechą sattwy, kosmologicznego pierwiastka przejrzystości.
    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )

     
  • Prakrti
    PRAKRTI (dosłownie u- czynienie na początku, przedtem).
    Jest kilka definicji tego pojęcia :
    1. Pierwotna natura i podstawa bytu zależnego, zaliczana do prostych pierwiastków bytu, materia w znaczeniu tworzywa świata.
    2. Uznawana na ogół za tożsamą ze Stwórcą - Absolutem, który w twórczym akcie wyłania ją z siebie i z niej kształtuje wszystkie zjawiska świata postrzegalnego.
    3. Część ortodoksyjnych szkół bramińskich terminem prakrti określa nieświadomą zasadę rzeczywistości istniejącą bądź odwiecznie, jako byt ontologicznie odrębny od Absolutu bądź jako tożsame z Absolutem jego przekształcenie
    4. Prakrti bywa niekiedy traktowana jako żeńskie uosobienie twórczej mocy Absolutu i w tej funkcji staje się określeniem żony bóstwa Siwa.
    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
     
  • Praktyka własna
    Joga jest indywidualną ścieżką rozwoju. Choć zajęcia w ośrodku lub na warsztatach odbywają się w grupach, a w pracy wykorzystujemy niekiedy pomoc ćwiczących z nami osób, to efekty praktyki są doświadczeniem osobistym. Wkroczenie na ścieżkę praktyki własnej jest więc naturalnym wynikiem jej pogłębiania. Dzięki praktyce własnej sadhaka (praktykujący) może z pełną przenikliwością dotrzeć do swojego wnętrza i w pełni doświadczyć efektów jogi. Oczywiście nie wyklucza to dalszego uczestniczenia we wspólnych zajęciach i warsztatach - ta forma praktyki jest bardzo inspirująca i niekiedy pozwala wyrwać się z kolein (schematów), w które można popaść w praktyce własnej.
    Bodaj najtrudniejszym momentem w praktyce własnej bywa początek a raczej dotarcie do tego początku, czyli stanięcie na macie i zanurzenie się w pierwszej asanie. Dalsza droga zależy od indywidualnego doświadczenia adepta i jego zapału (tapas). Jest kilka sposobów w jaki można konstruować sesję. Poniżej omówię dwa z nich uwzględniając również ogólne zasady, którymi trzeba się kierować podczas prawidłowej praktyki.
    Praktyka ogólna
    Asany można podzielić na kilka podstawowych grup, zależnie od ich podobieństwa i efektu działania. Najbardziej elementarny podział obejmuje: pozycje stojące, siady, wygięcia do przodu, skręty, wygięcia do tyłu, pozycje odwrócone oraz pozycje relaksowe. Pierwszym sposobem jest ułożenie sekwencji obejmującej asany z każdej z wymienionych grup. Taka praktyka pozwala harmonijnie zaangażować całe ciało, zapewnia wszystkie rodzaje ruchów i jednocześnie nie wyróżnia żadnego z nich.
    Zacznij od pozycji góry (Tadasana). Następnie wykonaj sekwencję pozycji stojących przechodząc kolejno przez drzewo (Vrksasana), trójkąt (Trikonasana), kąt (Parsvakonasana), wojownika I (Virabhadrasana I) wojownika II (Virabhadrasana II) i Prasarita-padottanasanę*. Dbaj o to aby wykonywać pozycje równo na każdą ze stron. Możesz się do tego posłużyć zegarkiem lub mierzyć czas licząc oddechy. Gdy ugruntujesz się w praktyce tych pozycji możesz dodać następne asany np. odwrócony trójkąt i kąt, półksiężyc, Parśvottanasanę i inne. Jeśli chcesz nadać praktyce intensywności po pozycjach stojących możesz wykonać kilka cykli powitania słońca (Suryanamaskar). Tradycyjnie wykonuje się przynajmniej 12 powitań lub wielokrotność liczby 3.
    Następnie wykonaj kilka wygięć do tyłu. Zaczynając od świerszcza (Śalabhasana) lub leżącego wojownika (Supta-virasana) przechodź do asan coraz intensywniejszych: kobra (Bhujangasana), łuk (Dhanurasana), wielbłąd (Ustrasana). Jeśli masz wystarczające doświadczenie zakończ tą grupę asan trzema lub sześcioma mostkami (Urdhva-dhanurasana).
    Po zakończeniu wygięć do tyłu przejdź do skrętów. To niezwykle istotny moment praktyki. Tył ciała, jak mówi BKS Iyengar, jest wielkim nieświadomym obszarem. Wygięcia do tyłu silnie angażują mięśnie grzbietu dzięki czemu obszar ten staje się bardziej świadomy. Pozycje ze skrętem pozwalają w łagodny sposób uwolnić zbędne napięcie pleców powstałe podczas wygięć do tyłu. Zacznij od łagodnych skrętów Bharadvajasana I, powtarzając po dwa trzy razy na każdą stronę najpierw w wersji uproszczonej (z ręką z tyłu na ścianie lub klocku) następnie pełną wersję (łapiąc się ręką za ramię). Podobnie możesz wykonać kolejne skręty: Maricyasanę III i Ardha-matsyendrasanę I. Dostosuj ilość asan i powtórzeń do czasu jakim dysponujesz.
    Teraz następują pozycje odwrócone. Stanie na głowie (Salamba-sirsasana) i świeca (Salamba-sarvangasana) są jednymi z najistotniejszych asan w praktyce. Niezwykle energetyzują i harmonizują one ciało i umysł. Aby uzyskać pełnie efekty Sirsasany należy trwać w niej przynajmniej 5 minut. Jeśli to jest zbyt długo, zwiększaj stopniowo czas wykonywania tej asany w czasie kolejnych sesji zwracając uwagę aby pozycja była spokojna i zrównoważona. Po staniu na głowie niezbędne jest wykonanie świecy. Zasady tej przestrzegaj bezwzględnie jeśli chcesz, aby praktyka była prawidłowa. Świecę wykonuj 5 do 8 minut, a następujący po niej pług (Halasana) przez 3 min. Jeśli twój czas jest ograniczony lepiej zmniejszyć ilość asan z innych grup, a pozycje odwrócone wykonać w możliwie pełnym zakresie. Pamiętaj, że prawidłowe wykonanie tych asan jest niezwykle istotne. Jak i kiedy praktykować pozycje odwrócone najlepiej nauczyć się pod okiem doświadczonego nauczyciela - są sytuacje, w których asan odwróconych nie wolno praktykować!
    Wygięcia do przodu wykonane na końcu sesji pozwolą ci wyciszyć umysł i ciało oraz zakumulować energię pobudzoną podczas praktyki. Mogą być to Janu-sirsasana, Tryanga-mukhaikapada-paścimottanasana, Upavistha-konasana, Paścimottanasana i inne. Sesją zakończ leżąc 5-10 min w pozycji trupa (Savasana) głęboko relaksując całe ciało. Jeśli chcesz poświęcić więcej czasu relaksowi możesz włączyć do sesji przed Siavasaną inne pozycje relaksowe ja np. Supta-baddhakonasana czy Viparita-karani.
    Ten sposób praktyki odpowiedni jest dla mniej doświadczonych adeptów jogi. Pozwala on na ugruntowanie codziennej praktyki oraz daje podstawę do dalszego jej pogłębiania.
    Praktyka pogłębiona
    Gdy w wyniku praktyki ogólnej wzmocnisz się, otworzysz i osiągniesz pewną harmonię zauważysz że w naturalny sposób pojawia się potrzeba pogłębiania praktyki przez poświęcenie większej uwagi wybranej grupie asan. Możesz osiągnąć to wprowadzając stopniowe modyfikacje praktyki ogólnej.
    Wydłużając czas poświęcony np. asanom z grupy pozycji stojących możesz włączyć bardziej zaawansowane: Virabhadrasanę III, Utthita-padangusthasanę i Garudasanę. Zwiększaj również ilość powtórzeń i czas trwania w asanie. Jednocześnie zredukuj pozostałe grupy asan, lub z niektórych zrezygnuj. Dla przykładu gdy poświęcisz sesję drążeniu pozycji stojących możesz zrezygnować z wykonywania powitań słońca (Suryanamaskar) i wygięć do tyłu oraz ograniczyć ilość skrętów. W tym wypadku bezpośrednio po pozycjach stojących można włączyć kilka pozycji siedzących takich jak Vajrasana, Virasana, Baddha-konasana i Padmasana. Pozwolą one pogłębić efekty, jakie praktyka pozycji stojących daje nogom i okolicy bioder.
    Tu dochodzimy do kolejnego etapu praktyki. Jeśli twoja praktyka jest uważna i świadoma z pewnością spostrzeżesz, że niektóre partie ciała są bardziej zablokowane inne mniej. W tym wypadku warto poświęcić zablokowanym partiom nieco więcej uwagi, gdyż ich odblokowanie przyniesie głębszą harmonię. Możesz zatem skonstruować sesję w ten sposób aby poświęcić praktykę właśnie tej części. Taka praktyka wymaga jednak dużej świadomości asan i wiedzy na jakie partie ciała a nawet jego elementy np. mięśnie, działają poszczególne asany. Wiedza ta powstaje w wyniku wytrwałej uważnej praktyki asan.
    Przykładowo, jeśli więc chcesz poświęcić sesję rozwinięciu i odblokowaniu ramion i klatki piersiowej wykonaj dwie, trzy serie po 12 razy powitań słońca aby rozruszać i rozgrzać te partie ciała. Między seriami można włączyć cykl Vajrasany tj. siedząc na piętach kolejno układaj ręce w: Parvatasanie, Garudasanni, Gomukhasanie. Stanie na rękach Adho-mukha-vrksasana i na przedramionach Pinca-mayurasana również znakomicie rozwijają i otwierają barki. Następnie wykonaj sekwencję wygięć do tyłu przystępując kolejno do coraz intensywniejszych asan. Pamiętaj że praktyka ma rozwinąć wewnętrzną harmonię. Zwiększaj więc jej intensywność z jednej strony zważając na swoje ograniczenia i możliwości, ale z drugiej strony nie unikaj wyzwań, tak aby konsekwentna praktyka uwolniła ciało od tych ograniczeń. Wykonanie serii skrętów w dalszej części sesji pozwoli na wyprowadzenie ciała z wygięć do tyłu, co jak wcześniej wspominałem jest niezbędnym elementem praktyki. Skręty dopełniają również pełną gamę ruchów jakie mogą wykonać stawy barkowe oraz zwiększają elastyczność kręgosłupa piersiowego. Na końcu sesji wykonaj cykl pozycji odwróconych Salamba-sirsasana, Salamba-sarvangasana i Halasana. Po takiej sesji na pewno odczujesz znaczną lekkość i stabilność pozycji odwróconych gdyż barki i ramiona stanowią ich podstawę, a cała sesja poświecona była rozwinięciu świadomości w tym obszarze. Na końcu nie powinno zabraknąć relaksu aby ciało mogło przyswoić energię praktyki i abyś mogła, mógł doświadczyć wewnętrznej ciszy i harmonii.
    Jest to oczywiście jeden wybrany przykład sekwencji asan poświęconej określonej okolicy ciała. Takie sekwencje można tworzyć w miarę doświadczenia w praktyce. Jak powiedział jeden z najbardziej doświadczonych nauczycieli jogi w metodzie Iyengara - F. Biria: "Asany są jak litery z których można tworzyć całe wyrazy i zdania". Jednak aby zyskać płynność tego języka trzeba znać dobrze alfabet i ogólne zasady konstruowania sekwencji, a tu najważniejsze jest doświadczenie wypływające z konsekwentnej praktyki.
    Na koniec przytoczę jeszcze jedną pomocną zasadę, którą warto się kierować. Jest to zasada "ruchów przeciwnych". Polega ona na angażowaniu ciała w praktyce asan tak aby wykonywało ruchy przeciwne. Dobrym przykładem jest prostowanie i zginanie nóg. Jeśli wykonujesz sekwencję asan wymagającą utrzymania prostych nóg i rozciągnięcia ich tyłów, to po skończeniu takiej grupy dobrze jest wykonać asany pozwalające na całkowite ich zgięcie. W ten sposób rozciągnięte mięśnie z tyłu nóg zrelaksują się wykonując akcję przeciwną polegającą na ich skróceniu, a mięśnie z przodu ud przeciwnie - rozciągną się. Jeśli przyjrzysz się uważnie sekwencji powitania słońca to zauważysz tu pojawiające się naprzemian asany z wygięciem do przodu i do tyłu. Pamiętaj oczywiście o tym że im większe partie ciała angażujesz w ruchy przeciwne tym większe powinno być twoje doświadczenie w praktyce. Początkowo dobrze jest praktykować pozycje przeciwne dynamicznie.
    Opisane wyżej sposoby konstruowania sesji nie wyczerpują oczywiście wszystkich elementów i zasad praktyki. Stanowią jednak niezbędną podstawę, na której z powodzeniem możesz oprzeć własną praktykę. BKS Iyengar często porównuje joginów do naukowców, a więc do ludzi którzy niestrudzenie, pieczołowicie i rzetelnie analizują przedmiot swoich badań. Dla jogina jest nim ciało, świadomość i fenomen życia. Poświęcając się praktyce własnej bądź zatem jak naukowiec i badacz: zaciekawiony, zafascynowany ale i uważny. Obserwuj bacznie jaki jest efekt określonych asan i ich sekwencji na twoje ciało i świadomość (citta). W ten sposób zbierzesz niezbędne doświadczenie, które pozwoli pogłębić ci praktykę własną. Jeśli masz wątpliwości poradź się nauczyciela.
    A teraz czas stanąć na matę, otworzyć serce i umysł i rozpocząć PRAKTYKĘ!!!
     
  • Pralaja
    PRALAJA  - „rozpłynięcie" lub „rozpuszczenie” - okresowa zagłada materialnego wszechświata pod koniec jego cyklu przejawiania się.
    Najdokładniej opisują ten proces purany, nie są jednak zgodne co do jego definicji.
    Hinduscy kosmolodzy obliczyli trwanie cyklu na 2 miliardy lat, czyli tyle, ile trwa jeden dzień (kalpa) w życiu Brahmy.
    Na końcu każdej kalpy, po zakończeniu kolejnego cyklu, żar słoneczny staje się tak wielki, że spala wszystkie 3 światy (niebo, ziemię i świat podziemny). Po ich całkowitym spopieleniu nadchodzą ogromne chmury i przez setki lat pada deszcz, przemieniając wszystko w Ocean Prawód (Chaos)
    Na poziomie mitologicznym jest to chwila, w której Brahma zasypia i zaczyna się noc Brahmy. Po okresie snu następuje jego przebudzenie i ponowna kreacja świata z wód Chaosu - nowy początek, nowy Złoty Wiek. Aby jednak ludzkość mogła na nowo rozpocząć szczęśliwą egzystencję, mitologia daje możliwość przetrwania tego potopu dla pewnych ludzi, których zadaniem będzie danie pocz. nowej ludzkości.
    Czasami jest to grupa 7 wieszczów (ryszi), którą Wisznu pod postacią ryby ratuje z kosmicznej powodzi; czasami jest to Manu, praojciec rodzaju ludzkiego.
    Może to być także bliżej nie sprecyzowana grupa „dobrych ludzi".
    Ta zalążkowa forma ludzkości funkcjonuje jako metafora transmigrującej duszy z jednego życia do ponownych narodzin.
    Purany rozróżniają 4 rodzaje pralaja, w zależności od poziomu, na jakim następuje:
    1) nitja-pralaja  - stała pralaja, czyli fizyczna śmierć jednostkowa w cyklu narodzin;
    2) atjantika-pralaja - nieskończona prala - ostateczne duchowe wyzwolenie z więzów sansary; 3) prakryta-pralaja  - pierwotna pralaja lub maha-pralaja  - wielka pralaja, czyli totalne rozpłynięcie się wszelkiego bytu w końcu życia Brahmy;
    4) najmittika-pralaja - okazjonalna pralaja, związana z cyklem jug lub okresowymi awatarami

    Bibliografia:
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
  • PRAMANA
    PRAMANA (w sanskrycie „właściwa miara, norma, autorytet") — jedno z podstawowych pojęć epistemologii w Indiach, używane jako termin techniczny przez wszystkie szkoły myśli związane z hinduizmem, jak i te, które funkcjonują poza nim (buddyzm, dźinizm).

    Termin ten odpowiada naszemu, pojęciu środka (pośrednika) poznania i odnosi się do takich pojęć z dziedziny teorii poznania, jak:
    prama (prawdziwa wiedza, czyli jathartha-dźńana, efekt poznania),
    prameja (to, co ma być poznane, przedmiot poznania),
    pramanja (prawomocność poznania),
    pramatry (poznający).
    Wszystkie te terminy pochodzą od rdzenia „prama": mierzyć (= poznawać w sposób właściwy) i w każdym przypadku zakładają prawomocność) poznania: wskazuje na to prefiks „pra-", sugerujący „wymierzenie do końca", czyli poznanie ostateczne.
    Indyjska tradycja wyróżnia 10 praman, czyli „miar" poznania:
    1) pratjakszę (spostrzeżenie zmysłowe),
    2) anumanę (wnioskowanie),
    3) śabdę lub aptawaćanę (świadectwo i autorytet wed — śruti),
    4) upamanę (porównanie),
    5) arthapatti (przypuszczenie, domniemanie),
    6) anupalabdhi (niepostrzeganie, nieobecność poznania),
    7) ajtihję (tradycję),
    8) sambha-wę (implikację),
    9) ćesztę (gestykulację i mimikę jako źródło poznania),
    10) pariśeszę (eliminację, wyłączenie).

    Pramany te można podzielić na 2 grupy: podstawowe (6 pierwszych) i drugorzędne (pozostałe).

    Bibliografia

    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein, Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy
    (Opr. JM )

      www.sklep.joga-joga.pl
  • Pranajama
    Prana znaczy oddech, oddychanie, życie, witalność, energia lub siła.
    Ayama oznacza rozciągnięcie, rozprzestrzenienie, rozciąganie, długość, wydłużenie lub kontrolę.
    Pranajama jest więc wydłużeniem i zatrzymywaniem oddechu.
    Na pranajamę składają się techniki świadomego rytmicznego, intensywnego poruszania i rozszerzania narządów oddechowych.
    W Joga Sutrach Patanjali opisuje pranajamę jako kontrolowany pobór i wydalanie powietrza w mocno ugruntowanej pozycji
    Jest to proces składający się z długiego, ciągłego i delikatnego strumienia wdechu (puraka) wydechu (recaka) i zatrzymania oddechu (kumbhaka)
    Puraka pobudza organizm, recka wyrzuca na zewnątrz zanieczyszczone powietrze i toksyny, kumbhaka rozprowadza energie po całym ciele.
    Jest wiele subtelnych ruchów w pranajamie np. świadomie wywoływane delikatne ruchy skóry w przeciwnych kierunkach Wskutek treningów ruchy skóry będą zsynchronizowane z wdechem, wydechem i zatrzymaniem oddechu.
    Przy zastosowaniu technik w pranajamie następuje obfity pobór tlenu do organizmu, dzięki któremu w ciele ćwiczącego zachodzą subtelne zmiany chemiczne.
    Podczas zwykłego wdechu przeciętny człowiek pobiera około 500 cm sześciennych powietrza, podczas głębokiego wdechu pobór powietrza jest niemal sześciokrotnie większy i osiąga prawie 3000 cm sześciennych.
    Zdyscyplinowanie oddechu pomoże praktykującemu skoncentrować umysł i pozwoli mu osiągnąć doskonałe zdrowie i długowieczność.
    Wielu autorów uważa, że przy ćwiczeniu pranajamy powinno się być bardzo uważnym: nie napinać ciała, męczyć głowy, umysłu. B.K.S. Iyengar twierdzi wręcz,że zanim uczeń nie opanuje asan nie powinien uczyć się pranajamy.
    Najwięcej technik świadomego oddechu opisane jest w książce B.K.S. Iyengar Pranajama.
     
     
  • Pratyahara
    Pratyahara to opanowanie narządów zmysłów i skierowanie ich do wewnątrz.
    Narządy zmysłu wchodzą w kontakt ze światem zewnętrznym za sprawą umysłu, który jest żywy, ciągle twórczy. Aby zdobyć głęboką wiedzę o sobie należy świadomie wycofać umysł z narządów zmysłów. Wtedy zmysły tracą kontakt z obiektami postrzegania.
    Czasami zdarza się, że zamyślimy się. Wtedy narządy zmysłów są odłączone od przedmiotu postrzegania i to, co dzieje się przed naszymi oczami nie robi na nas żadnego wrażenia.
    Tak samo powinniśmy wycofać zmysły, tyle, że świadomie, kiedy praktykujemy pratyaharę.
     
     
  • Pudźa
    PUDŹA — jeden z 2 podstawowych obrzędów hinduizmu, służących do nawiązania kontaktu z bóstwem:
    1) jadźńa, znana epoce wedyjskiej i wczesnym fazom hinduizmu, była obrzędem ofiarnym, w którym ofiary mające zjednać bogów powierzano ogniu, który przekazywał je nieobecnemu przy obrzędzie bogu;
    2) pudźa, znana epoce powedyjskiej i późniejszym fazom hinduizmu, była obrzędem ofiarnym, w którym ofiary składano bezpośrednio  przy obrzędzie Bogu (osobowemu).
    Ceremonie można podzielić
    1) domowe,
    2) świątynne,
    3) przeprowadzane podczas świąt
    4) wioskowe.
    1) Pudźa domowa odbywa się w specjalnym pomieszczeniu (kaplicy), w którym znajdują się wizerunki i posążki bogów. Pudźa jest poprzedzona inwokacją (wezwaniem Boga) polega między innymi na obmyciu stóp Boga (padja), ofiarowaniu mu wody z miodem do picia (madhuparka), kąpieli (snana), namaszczeniu wizerunku Boga, ofiarowaniu mu kwiatów (puszpa), wymachiwaniu zapaloną lampą (arati), ofiarowaniu po armu — ryżu, owoców, masła, cukru, betelu (prasada), oddaniu mu hołdu przez pokłon (namaskara).
    2) Pudźa świątynna odbywa się 3 do 6 razy dziennie na terenie świątyni i zawiera te same elementy co pudźa domowa.
    3) Pudźa świąteczna najczęściej organizowana jest z okazji święta zwanego ratha-jatra (święto wozu), w czasie którego przenośny wizerunek Boga obwożony jest po mieście na wielopiętrowym wozie.
    Wyznawcy rzucają kwiaty, rozbijają orzechy kokosowe, spryskują wodą wyobrażenie Boga; niegdyś fanatyczni bhaktowie (wyznawcy) rzucali się pod koła ogromnego wozu i ginęli, składając Bogu ofiarę ze swojego życia.
    4) Pudźa wioskowa związana jest z kultem lokalnego bóstwa wioskowego  i często jej zasadniczym elementem jest krwawa ofiara ze zwierząt składana bóstwu.
     
     
  • Purany
    Purana (dawna historia) – bywają nazywane piątą Wedą. Jest to rodzaj specyficznej encyklopedii, zawierającej mnóstwo legend, mitów, zapisów obyczajów, elementy filozofii itp.
    Każda z puran porusza tradycyjnie pięć tematów:
    1) emanacja wszechświata, jego zniszczenie i ponowne narodziny.
    2) rządy i epoki poszczególnych Manu.
    3) genealogia dynastii słonecznych i księżycowych, od których wywodzą się rody królewskie.
    4) pouczenia o charakterze porządkowo-prawnym i etycznym związane z klasą społeczną i stadium życia.
    5) omówienie kwestii świętych miejsc i pielgrzymek, kultu podobizn oraz budowy świątyń.
    Wg ustaleń teoretycznych istnieje 18 ważnych puran, co ma związek z powtarzalnością liczby 18 w tradycji hinduistycznej.
    Purany nie są księgami tylko jednego kultu, ani nie tworzą ujednoliconej całości. Zalecają kult wybranego boga, nie nakazując jednak bezwarunkowego przestrzegania tych zaleceń. Przeplatają różne wierzenia – wątki wisznuickie mieszają się z śiwaickimi tantrycznymi itd, gdyż mają one ogólno-hinduistyczny charakter a nie tylko wytwór poszczególnych sekt.
    Do dziś służą jako środek masowej komunikacji religijnej, kulturalnej i społecznej.
    W związku z tym, że obejmują znaczną ilość materiału dotyczącą takich zagadnień jak geografia, astronomia, astrologia, medycyna, leksykografia, gramatyka, fonetyka, metryka, poetyka, wojskowość, hippika budowa domów, filozofia i inne sa największą skarbnica wiedzy o szeroko pojętym hinduizmie.
     
  • Purusza
    PURUSZA  (człowiek, osoba, mąż, mężczyzna)
    1) Jedno z ważniejszych określeń absolutu. Według tradycyjnej etymologii tego wyrazu purusza to ten, którym „wszystko jest wypełnione” albo „ten, który spoczywa w ciele” W rygwedyjskim hymnie odwieczny porusza – Absolut „cząstkę” siebie przekształca w kosmiczną poruszę –Człowieka, którego organy poznawcze i elementy ciała utożsamiają się w akcie ofiarnym z elementami postrzegalnymi świata, w tym także z istotą ludzką.
    2) Termin „porusza” określa niekiedy uosobienie twórczej mocy Absolutu, porządkujące postrzegalny wszechświat; w tym znaczeniu termin ten jest tożsamy z Brahmanem.
    3) W systemie sankhji klasycznej porusza jest określeniem świadomej zasady rzeczywistości.
    Człowiek, istota świadoma ma strukturę, która jest tożsama ze strukturą postrzegalnego uniwersum. Wyposażony jest we władzę rozumowo-intelektualną (buddhi) , władze umysłową (manas), zmysły oraz ciało (śarira). Zmysłów jest 10, ciało zbudowane jest z 5 wielkich żywiołów. Człowiek ma poczucie indywidualności (ahankara), obdarzony jest nieśmiertelną duszą ((atman)
    W hierarchii bytów zależnych człowiek zajmuje najwyższą pozycję. Decyduje o tym zdolność do poznania duszy (buddhi) , wolność wyboru (manas), własna kondycja – wyzwolenie (moksza) lub uwięzienie  w kręgu wcieleń (sansara)

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
     
  • Puruszartha
    PURUSZARTHA („cel człowieka") — zbiór podstawowych wartości, których istotą jest zachowanie harmonijnych relacji zachodzących pomiędzy człowiekiem a światem. Wartości te pojmowane są jako cel życia godziwego, a zarazem jako norma, której przestrzeganie gwarantuje właściwą ich realizację.
    Tradycja indyjska wymienia 4 puruszartha:
    Dharma – cnota, sprawiedliwość
    Artha – materialny dobrobyt
    Kama – materialna wygoda, emocjonalna stabilność, intelektualna radość
    Moksza – wyzwolenie.
    Dharma jako norma reguluje wszelką aktywność rytualną, pozwalając tym samym na urzeczywistnienie wartości, czyli zachowania harmonii jednostkowego postępowania z porządkiem wszechświata.
    Artha jako norma porządkuje wszelką aktywność, zmierzającą do uzyskania szeroko pojętego dobrobytu.
    Kama jako norma reguluje ludzkie dążenie do spełnienia pragnień, a zwłaszcza do harmonijnego współistnienia mężczyzny i kobiety — do realizacji przyjemności zmysłowej.
    Moksza stanowi normę, regulującą wszelką aktywność, wiodącą do świadomościowego wyjścia poza postrzegalny świat i realizacji ostatecznej wartości — wyzwolenia.
    Artha i kama stanowią wartości i normy autonomiczne, choć w sytuacji konfliktu winny być one podporządkowane dharmie. Moksza jako norma zawiera trzy pozostałe normy, których rzetelne przestrzeganie wiedzie ku wyzwoleniu.

    Dharma opisywana jest w strofach i traktatach o dharmie (dharma-sutrach ), z których najsłynniejszym jest „Traktat o Zacności" (Manusmryti lub Manawadharmaśastra).
    Analizą arthy zajmuje się „Traktat o Dobrobycie" (Arthaśastra) Kautilji (III lub IV po Chrystusie.); Kamie poświęcony jest „Traktat o Miłowaniu" (Kamasutra) Watsjajany Mallanagi (IV lub V po Chrystusie).

    Bibliografia
    Praca zbiorowa: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Semper, Warszawa, 1992
    Georg Feuerstein Joga Encyklopedia, Brama –Książnica włóczęgów i uczonych, Poznań 2004
    Georg Feuerstein Na początku była liczba Limbus, Bydgoszcz 1995
    Wikipedia - portal internetowy

     



Polecamy:   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10
Jak wybrać jogiczny prezent ? Na co zwrócić uwagę ?

Jaki prezent wybrać? Jak ocenić nie znając się na sprzęcie do jogi, co będzie optymalne?...

Kiedy moje nogi będą w końcu elastyczne?

Mocne oraz elastyczne nogi to też zdrowe nogi - lekkie, sprawne i pewnie stąpające po ziemi. To większa radość biegania i uprawiania wszelkich innych dyscyplin sportowych - twoich ulubionych. To wreszcie smukłe i zgrabne nogi, zrelaksowane i odprężone. Nie zwlękaj - sięgaj po więcej - również w jodz...

Jej wysokość cytryna

Królowa pochodzi z południowo-wschodnich Chin. Jej kariera rozkwitła w XVIII wieku, kiedy odkryto, że jest doskonałym remedium na wiele chorób. Dziś cytryna znana jest nie tylko ze swych właściwości leczniczych, ale także jako doskonała pomoc w ekologicznym sprzątaniu domu....

10 sposobów na uproszczenie życia

Dzisiejsze tempo życia, szczególnie w dużych miastach jest przyczyną przewlekłego stresu, przemęczenia i problemów ze zdrowiem. Prostota i minimalizm mogą nam pomóc odnaleźć równowagę i swój własny slow life. Oto 10 sposobów na uproszczenie życia. ...

Obserwujemy obecnie prawdziwy boom na rozwój osobisty. Z czego on wynika?

Na to i wiele innych pytań odpowiadają Karolina i Maciej Szaciłło, eksperci od zdrowego stylu życia, entuzjaści ajurwedy i technik medytacyjnych....

Prezydent z kasty niedotykalnych na czele Indii. Aktywnie ćwiczy jogę.

Niedawno opisywaliśmy na naszych łamach sylwetkę premiera Indii Narendry Modiego, teraz publikujemy kolejny artykuł z tej serii - dla wszystkich czytelników bliżej zainteresowanych Indiami. ...

Joga w walce z traumą, czyli jak pomóc weteranom

Zespół stresu pourazowego (PTSD) dotyka nawet 10 proc. żołnierzy, którzy brali udział w działaniach bojowych. Szeroko zakrojone badania nad tym, jak pomóc weteranom, którzy cierpią z tego powodu prowadzą m.in. Amerykanie. Mają w tej materii pokaźne doświadczenia, bo na przestrzeni ostatnich lat wiel...

Jak długo muszę się rozciągać, żeby być w pełni elastycznym?

Rozczaruję Was już na samym początku tego artykułu, ponieważ muszę uczciwi przyznać, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. ...

Dania gotowe. Czy mogą być zdrowe? Rozmowa z Pawłem Skrzypczakiem, prezesem firmy Primavika

Na sklepowych półkach coraz więcej miejsca zajmują różnego rodzaju dania gotowe. Wpisują się one w potrzeby współczesnego konsumenta, który żyje szybko. Czy taka wysoko przetworzona żywność może być zdrowa? Na co zwracać uwagę przy wyborze produktów typu convienience? Rozmowa z Pawłem Skrzypczakiem,...

Joga i medytacja receptą na lepszą pamięć i orientację

W Polsce na alzheimera choruje ok. 350 tys. ludzi. Tracą pamięć, sprawność. Uczeni nie potrafią jeszcze powiedzieć, co jest przyczyną stopniowej i nieodwracalnej degradacji komórek nerwowych mózgu. Trwają intensywne poszukiwania sposobów na opóźnienie postępów choroby i poprawę komfortu życia pacjen...

  
pokaż wszystkie
więcej
pokaż wszystkie
Partnerskie szkoły jogi
  

Partnerzy portalu
ZAPISZ SIĘ DO NEWSLETTERA

  
Joga Portal - Pierwszy, ogólnopolski serwis joga-joga.pl - Kraków - Poznań - Wrocław - Trójmiasto - Lublin
Wakacje z joga, wakacyjne kursy jogi oraz wyjazdy organizowane przez szkoły Jogi z całej Polski. Wyszukiwarka szkół jogi: Kraków, Poznań, Wrocław, Trójmiasto, Lublin a także wiele innych miast z całej Polski. Pozycje jogi, joga na DVD, książki o jodze,joga-sklep, forum a także medytacja, ajurweda, kursy rozwoju oraz masaż tajski. Najnowsze wydarzenia, pytania oraz odpoweidzi, wywiady oraz joga w ciąży i joga dla dzieci - Indie i joga w Indiach a także abc jogi i wakacje z jogą podróżowanie po Azji
likesoft