Joga w Indiach 2011 Wyprawa z Akademią Asan. Wiktor Morgulec. Część II. Hardiwar, Rishikesh i Benares.

Zapraszamy do lektury relacji Wiktora, opisującego z punktu widzenia organizatora tę wspólną podróż.
Dziś część II - Hardiwar, Rishikesh i Benares.

 

W Haridwarze ok. 4.00 rano – jest naprawdę zimno. Ubieramy się we wszystko, co mamy. Idziemy z Krzyśkiem załatwić transport. Przed dworcem eskadra 6 osobowych tuk-tuków ( rozbudowany motocykl z budką). Dogadujemy się szybko. Ładujemy walizy na dach i w drogę. Zamarzamy.
Docieramy do naszej miejscówki w Rishikesh – okrzykniętym światową stolicą jogi. Yoga Niketan Ashram. Dostajemy zakwaterowanie, z każdego okna widok na Ganges.

To nasza miejscówka do praktyki jogi. Przestronna wyścielona miękkimi dywanami sala do ćwiczeń, przepyszna aśramowa kuchnia. Codziennie mamy 3 godzinną poranną sesję, popołudniu 1,5 h.

Rishikesh nie zmienił się przez te 7 lat. Spacery wzdłuż kamiennych ghatów, relatywnie cicho i spokojnie. Nawet uliczni sprzedawcy mniej natarczywi niż gdzie indziej.

 

Po kąpieli w zimnej rzece i tuk-tukowych podróżach kilka osób podupada na zdrowiu. Grupa chętnych na rafting topnieje – ostatecznie płyną 3 osoby. Wieczorem trzecia podróż do Haridwaru, tym razem już ostatnia, z bagażami – o 24.00 mamy pociąg sleeper klasy SL do Varanasi.

Wsiadamy. Mimo pewnego obycia z Indiami – część grupy przeżywa lekki szok. Pociąg klasy SL to standardowy sypialny środek lokomocji, w zasadzie nie różni się od klasy S3 niczym specjalnym poza tym, że wygląda jakby nikt nigdy tego nie sprzątnął i skład jeździł tak z 30 lat. Dostajemy przydział obok toalet – wstępnie wymiękamy, ale po pół godzinie nic nie przeszkadza. Idziemy spać.

Rano korowód postaci przewija się non stop przez pociąg: pan od orzeszków, czaj, cieciorka z cebulką, Bombaj mix, koraliki i wisiorki, czaj, pan z kobrą, orzeszki, tosty, czaj i tak w kółko – z głodu się nie umrze. W korytarzach tubylcy ładują telefony komórkowe, błyskają laptopy. Już niedługo święte miasto Benares.

Stacja. Czeka na nas gość z hotelu. Idziemy do riksz - krótka potyczka z riksiarzami – umawiamy się na cenę za 11 auto riksz, poczym jak już wszyscy są już w auto rikszach- goście zaczynają ściemniać ze jest 13 i mamy zapłacić za 13. Wysiadam i stawiam ultimatum albo jadą, albo idziemy do taxi. Najbardziej butny z nich odpowiada, żebyśmy szli do taxi. Lekki impas, śmiejemy się wszyscy i ja wiem, że oni nie przepuszczą okazji do zarobku i oni wiedzą, że raczej nie wytarabanimy się z riksz, do których się z trudem upchaliśmy. W końcu hotelowy przewodnik odpala im działkę i ruszamy.

Rikszarze to kasta wojowników, ścigają się ze sobą w zatłoczonych uliczkach. Gość, z którym jedziemy czuje się zobowiązany przyjechać z czacza – (przewodnikiem, za którego mnie wziął) jako pierwszy. Opętańcza gonitwa, w końcu wychodzi na prowadzenie.

Zatrzymujemy się na środku jakieś ulicy, do hotelu 500m. Jest święto ulica zamknięta trzeba drałować z buta. Po raz drugi w historii wyjazdu aż mi głupio, że nie odradziliśmy ludziom brania ze sobą walizek.

Atmosfera się zagęszcza. Ulica i chodnik są pełne nierówności i śmieci – wiem, że to dopiero początek atrakcji, bo jak wejdziemy w uliczki starego miasta…
Przedzieramy się pomagając sobie nawzajem. W końcu wchodzimy w mega wąskie uliczki starego miasta, 3 razy węższe niż w Barcelonie. Rzeka ludzi, na nierównych chodnikach i schodach totalny syf: ekskrementy, resztki jedzenia, śmieci. Eleganckie walizy toną w materii organicznej, pozostawiając ślady w krowich plackach. Narasta frustracja wśród nieszczęsnych użytkowników walizek.
Padają gorzkie słowa, nie wiemy czy płakać, czy śmiać się- widok jest z jednej strony komiczny, z drugiej rekomendowanie walizek to nasza wtopa. Ustalamy z Justą i Krzysiem, że już nigdy więcej.
Zakwaterowanie, dwa pokoje są do wymiany – zacieki na ścianach, reszta ok. Jesteśmy nad samym Gangesem z restauracji zapierający dech w piersiach widok.
Przepyszny posiłek, czaj się, deser. Wieczorny spacer po ghatah.

Rano sesja jogi z widokiem na Ganges, śniadanie i wycieczka do Saranath- parku jeleni. Miejsca gdzie Siddhartha Gautama zanim doświadczył pełnego wyzwolenia, stanu nibbany – praktykował różne ekstremalne techniki opanowania umysłu i porzucił je jako nieskuteczne i błędne. Mimo krytyki ze strony towarzyszy ascetów i zarzutów, że uległ Gautama porzuca życie ascety i postanawia samodzielnie odkryć przyczynę cierpienia podążając drogą środka. Udaje się w okolicę dzisiejszej miejscowości Bodhgaya, przyjmuje pierwszy posiłek i postanawia z silną determinacją aditthana, że siada i nie zmieni pozycji, dopóki nie odkryje przyczyn cierpienia i sposobu wyzwolenia się z koła narodzin i śmierci. Po odkryciu, przy pomocy techniki samoobserwacji i wglądu (Vipassana – widzenie rzeczy takimi, jakimi są naprawdę) przyczyn cierpienia i sposobu wyzwolenia się - powrócił do Parku Jeleni i przedstawił swoje odkrycie starym znajomym – ascetom. Kilku spośród nich było tak zaawansowanych w poszukiwaniu prawdy, że wystarczyły jedynie słowa Buddy aby doznali całkowitego wyzwolenia i stali się arhant – w pełni wyzwolonymi osobami.

Do końca swoich dni wraz z Buddą służyli oni innym ludziom nauczając Dhammy: 8 stopniowej szlachetnej ścieżki wiodącej do pełnego wyzwolenia, podzielonej na 3 części: sila – moralność; samadhi- koncentracja umysłu na bazie obserwacji naturalnego przepływu oddechu , panna – mądrość, wgląd, oczyszczanie umysłu przy pomocy techniki medytacji Vipassana.

W parku jeleni znajduje się stupa Asioki – jedna z niewielu ocalałych. Ten bezwzględny władca, pod rządami którego powstało imperium rozciągające się na blisko cały subkontynent indyjski z racji brutalnych rządów zyskał przydomek ćanda Asoka – Asoka okrutny. Było to ponad 200 lat po śmierci Buddy, w wyniku dobrych zasług z przeszłości trafił na arhanta w pełni wyzwoloną osobę, opuścił stolicę, udał się na odosobnienie - przez 300 dni uczył się medytacji Vipassana.

Po powrocie zmienił się nie do poznania. Zyskał przydomek Dhamma Asoka ( Asioka żyjący w zgodzie z prawem natury) i pod jego rządami Indie przeżyły najlepszy okres swej historii. Był to czas renesansu nauki Buddy, renesansu praktycznego stosowania nauki przez niemal całą populację współczesnych Indii.
Asoka ustanowił prawa w oparciu o naukę Buddy, kierował swoim imperium stosując praktyczne wskazówki, których Budda przeszło 200 lat wstecz udzielał władcom- jak obronić państwo przed najeźdźcami z zewnątrz, jak administrować i tworzyć zdrowe, silne społeczeństwo.
Asoka zabronił składania ofiar ze zwierząt, finansował zakładanie ośrodków medytacyjnych dla osób świeckich, zwołał kongregację mnichów, aby potwierdzić prawdziwy, źródłowy przekaz nauk Buddy. Podbijanie militarne sąsiadów zamienił na pokojowe rozprzestrzenianie nauki Buddy. Wysyłał arhantów – w pełni wyzwolone osoby, aby nauczały do wszystkich krajów Azji, a także do Europy.

Cisza i spokój parku jeleni, czola Batura ( cieciorka z plackami) na obiad i tuk-tukowy rajd a’la formula 1 z powrotem do hotelu.

Wieczorem Ganga Arati –barwne hinduistyczne ceremonie oddawania czci świętej rzece. Nie pojmuję tych hinduistycznych celebracji, kakofonia dźwięków: dzwonów, muzyki, śpiewów.
Hałas i zamieszanie – wymiękam przed czasem, wymykam się do hotelu.
Grupa wraca. Kolacja Andrzejkowa ( jest w grupie jeden Andrzej;-) , wizyta lokalnego lekarza – jeden z joginów zatruł się czymś i zasłabł. Zapada wieczór.

Jakiś nadgorliwy wyznawca Sziwy (?) wali w bęben do godziny 2 w nocy – nie wiadomo czy śmiać się czy płakać, wybieramy pierwszą opcję - obstawiamy z Krzyśkiem czy podjął wyzwanie walić tak przez całą noc dla dobra wszelkich istot, a w szczególności sąsiadów. W końcu cisza.

Rano o 6.00 płyniemy obejrzeć rytualne, poranne ablucje w świętej rzece. Mamy wynajętą łódź –płyniemy ok. 4 km wzdłuż kamiennych ghat – schodów schodzących do Gangesu. Ludzie kąpią się masowo, piją wodę z rzeki, myją zęby, namydleni od stóp do głów nurkują, zaraz obok wpływają ścieki z okolicznych rynsztoków. Przy Ghacie gdzie pali się zmarłych na łódkę ładowane jest ciało zawinięte w całun - to zwłoki przygotowane do zatopienia w świętej rzece. Niektórych zmarłych w myśl hinduskiej religii nie wolno palić. Jeśli umrze: ksiądz, pustelnik, dziecko do 12 roku życia, kobieta w ciąży, trędowaty bądź osoba ugryziona przez kobrę - takie ciało obciążone kamieniem wrzuca się wprost do rzeki.
Dopływamy do ujęcia wody dla miasta Benares Assi Ghat - kilkaset metrów w górę rzeki za ghatami gdzie pali się zmarłych. Wracamy nieco za Ghatem ze stosami miejsce gdzie pierze się wszystko i …suszy na kamiennych schodach „laundry service” ;-)

Życie toczy się swoim torem, jak to wytłumaczyć?

Wracamy – poranna sesja jogi o 9.00, śniadanie, rozliczenie z hotelem. Wyruszamy na stare miasto. Ostanie godziny w Varanasi – najdłużej stale zamieszkanym miejscu na świecie –od blisko 5000 lat.
Po obiedzie autorikszami na stację, znowu wyścig przez zakorkowane, duszące miasto.
Brud, nędza, rozkład, wiecznie żujący betel ( speedujące orzechy z tytoniem) mężczyźni, bełkoczący coś niewyraźnie, bo wpakowany pod podniebieniem pakunek narkotycznego nektaru nie pozwala im mówić. Strzykający dookoła czerwoną mazią spomiędzy równie czerwonych zębów i wodzący dziko - nieprzytomnym wzrokiem. I piękne kobiety, w nienagannie utrzymanych, kolorowych bajecznie sari jak egzotyczne kwiaty w tym szambie. Śliczne dzieci w zdezelowanych szkolnych mundurkach, policjanci w brytyjskich wełnianych battledressach pamiętających II wojnę światową z jeszcze starszymi karabinami. Krowy ze stoickim spokojem przesuwające się w kawalkadzie różnorakich pojazdów, czasem jakiś znarowiony byk próbujący rozpędzić się bezskutecznie w tym przemieszczającym się żyjącym gąszczu.

Pierwszy raz w życiu pojawia się zdradziecka myśl: Po co ? Dlaczego? Po co ja tu jestem? Reflektuję się szybko – przyjechałem pokazać to szalone miasto podróżnikom, poszukiwaczom, ludziom szukającym prawdy. A to miasto to prawda, prawda o pełnym cierpienia życiu, niezależnie od blichtru, błyskotek, rytuałów. Przypominam sobie swój pierwszy raz, jak przyciągnęła mnie tu jakaś niewidzialna siła i jak zaraz po tym poznałem coś, co kompletnie odmieniło moje życie. Może to taki przystanek.

Docieramy na dworzec. Smród obsikanych trotuarów jest nie do opisania. Kupujemy owoce: gujawy i banany. Zauważyłem, że żywię się gujawami- te niedostępne u nas gorzkawe owoce o cudownie świeżym, intensywnym zapachu to błogosławieństwo w tym smrodzie.

 Pociąg piękny, czyściutki - opuszczamy szalone Benares. Do zobaczenia.

cdn